© Francis Masure

COLUMN: Intrinsiek

Francis Masure schrijft een column over het dagelijkse leven in Sint-Truiden.

Francis Masure

Ik kwam het woord intrinsiek tegen in deze krant in een artikel over thuiswerken. Het ging erover dat Limburgers intrinsiek minder assertief zijn. Als liefhebber van de Nederlandse taal vind ik zo’n prachtig woord steeds een uitdaging en geef toe, als titel trekt het wel de aandacht, niet? In feite betekent het wezenlijk of vanuit jezelf, je innerlijk. Men moet al een serieus eloquent persoon zijn om dit te gebruiken. Een hele intro om mijn eerste zin te verantwoorden.

Mijn intrinsieke motivatie om deze column te schrijven noopte mij om op een vroege zondagmorgen een inspirerende wandeling te maken richting Speelhof. Automatisch moest ik terugdenken aan de beklijvende inhuldiging van de stilteplek die er gecreëerd is ter herdenking van de Covid-slachtoffers in Sint-Truiden. De pakkende getuigenis van de 10-jarige Lorenzo hakte er wel in, zoiets kan niet anders dan blijven hangen. Vooral omdat ik zijn opa Luc, het eerste slachtoffer in Sint-Truiden, ook persoonlijk gekend heb als een innemend man waarmee ik zelfs een tijdje, samen met blaaskapel de Oppenheimers, muziek gemaakt heb.

De herdenkingsplaats ligt in de rozentuin, een plaats die nogal eens onterecht overgeslagen wordt. De tuin bevindt zich links van het kasteel, maar dat is natuurlijk geen reden om hem daar te laten liggen. En zeker op een zonnige zondagmorgen met de opgaande zon in de rug straalt het monument een intrinsieke rust uit. Ik spotte zelfs op dit ontiegelijk vroege uur enkele moedige yogi’s die daar hun ding deden.

Een beetje beschaamd over mijn eerste gedachte dat de porseleinen vergeet-mij-nietjes, die er bij de inhuldiging geplaatst werden door de genodigden, in dit ‘vandalig’ tijdperk niet lang zouden blijven staan, naderde ik de levensboom. Ik was blijkbaar niet de enige met die gedachte, want de kunstwerkjes waren al veiligheidshalve verwijderd.

Ook de rest van het Speelhof mag er zijn. De fauna en flora zeker de moeite om te ontdekken, een leuk uitstapje met kinderen of kleinkinderen. Je kan er zelfs iets gebruiken in de horecazaak, maar best dan je hapje of drankje snel nuttigen, je weet maar nooit. Hoewel er nog altijd een bordje staat om het kunstwerk ‘Hemel op Aarde’ aan te kondigen, hangt het werk van Gert Robijns nog ergens tussen hemel en aarde op de nodige subsidies te wachten. Maar enkele honderden meters van het stadscentrum is het Speelhof echt een oase van rust. En zeggen dat er ooit een burgemeester was die op deze prachtige plaats een voetbalstadion wou neerpoten. Gelukkig waren er toen wel intrinsiek assertieve Limburgers die daar een stokje voor staken.


    Immo

    Auto's in de kijker

    Jobs in de regio