COLUMN: Mond op mond?

Print
Lommel - Chel Driesen schrijft een column over het dagelijkse leven in Lommel.

De laatste tijd vliegen de rare – en vaak tegenstrijdige – berichten ons toch echt wel om de oren. In nummer 260 van het stadsmagazine voor de maanden juli en augustus lees ik op bladzijde 18 en 19 een enigszins bezorgde tekst over de recente overrompelingen van de Lommelse Sahara. Dit unieke natuurgebied blijkt opeens razend populair te zijn bij jongeren uit Brussel en Luik.

“Hoe weten die onze Sahara liggen?” vraag je je dan af. Welnu, de schrijver van dienst beweert dat zo maar eventjes 56% van de bezoekers de Sahara kent via ‘mond-op-mondreclame’. Dat was schrikken! Ik heb immers pas gelezen en gehoord dat mond-op-mondbeademing in deze door pandemie geteisterde tijden absoluut verboden is. Maar reclame wordt dus wél mond-op-mond doorgegeven! Ik stel voor dat we Marc Van Ranst hier ook even op loslaten. Overigens, er zijn een heleboel mensen van wie ik mond-op-mondacties alleen bij acuut levensgevaar zou accepteren. Bij een zeer beperkt aantal anderen zou ik doorvoor best even spontaan in onmacht willen vallen. Maar dat is weer een ander verhaal.

Ja, daar ga ik weer. Die uitdrukking is dus echt fout, lieve mensen. De correcte benaming is: mond-tot-mondreclame. Logisch toch, als je er even over nadenkt. Hoe het in andere talen luidt? Duitsers hebben het over Mundpropaganda. Geen misverstand mogelijk! Ook het Frans is bijzonder accuraat: publicité de bouche à l’oreille (van mond naar oor).

En over Marc Van Ranst gesproken: wat was de man terecht witheet toen bekend werd dat België wel toelaat dat zijn burgers met vakantie naar sommige buitenlanden vertrekken, maar dat onze wijze bestuurders helemaal vergeten waren dat die ook nog eens ooit terug zouden komen. En dat intussen in die gebieden nieuwe besmettingshaarden konden ontstaan zijn. “Iedereen is hier bevoegd, maar niemand verantwoordelijk”, tierde hij verbolgen.

Ik nip van mijn koffie aan een wankel tafeltje in De Kroon. Op de radio speelt het populaire Australische volksliedje Waltzing Matilda. Ik sla het blad van de krant om. “Maggie De Block gaat het overgewicht bij kinderen resoluut aanpakken” staat er in vette letters boven een artikel over obesitas bij kinderen. Op de bijhorende foto spelen een stel mollige kinderen en staat een fenomenaal gewichtige minister ernstig te wezen. Ik ben er me van bewust: het past absoluut niet, maar ik schiet hardop in de lach. De weinige klanten die binnen zitten, kijken me verbaasd aan. Ik voel me schuldig.

Het aanstekelijke refrein van Waltzing Matilda klinkt uit de geluidsbox. In mijn verbeelding swingt Maggie elegant door de kroeg. Zoals altijd breng ik de krant en mijn gezicht weer netjes in de plooi en ga wat verzitten. Daarbij raakt mijn voet een tafelpoot. En die tafel begint zowaar ook te walsen op de tonen van Waltzing Matilda. Alle tafels in De Kroon hebben in de loop van het bewogen 120-jarige bestaan het vermogen tot dansen ontwikkeld en hun stabiliteit totaal verloren. Dat laatste geldt trouwens ook voor veel klanten. Waltzing Maggie in De Kroon. Dirk Van Bun zou het kunnen tekenen.


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio