COLUMN: Allesreiniger

Print
Lommel - Chel Driesen schrijft een column over het dagelijkse leven in Lommel.

Sara is een getalenteerde actrice in onze toneelkring. En Sara is een schat! Hoe ik tot deze evaluatie kom? Voor me op de tafel staat een bordeauxrood papieren zakje. Dat vond ik in mijn brievenbus. ‘Wassen op minstens 60 graden’ staat er in mooi handschrift op. En erin: een prachtig blauwgroen mondmasker. En het past! Ik had me de week tevoren maar even laten ontvallen dat ik er nog geen had. Et voilà, mijn wensen lijken zomaar werkelijkheid te worden!

Toen ik me drie weken geleden naar de bakker begaf voor mijn dagelijkse twee rijsttaartjes en een klein grijs brood, zag ik dat de graaf- en andere machines bij De Kroon weer in volle actie waren. En ik wist het: de quarantaineregels zijn versoepeld! Ik had nochtans al twee dagen consequent alle nieuwsberichten op radio en TV vermeden. Ik lijd namelijk al een tijdje aan een mentale indigestie ten gevolge van hyperinformatie. Ik wil nu eens eindelijk weer andere dingen zien dan cijferupdates over het aantal coronapatiënten en -doden. Om nog te zwijgen van die randdebiel uit de VS die om de haverklap het scherm teistert. Hij adviseerde zijn landgenoten om zich met dettol of Mr. Proper te injecteren. (“Maar dat was maar om te lachen”, zei hij een paar dagen later.) Hoe gek moet je het maken voor ze je daar colloqueren? Intussen puilden Amerikaanse ziekenhuizen uit door de toevloed aan patiënten, heerste er een schrijnend tekort aan medicatie en medisch materiaal en werd het overduidelijk wat voor een puinhoop het gezondheidssysteem er is. Wat is er toch gebeurd met de Amerikanen, dat ze die gestoorde pipo tot hun president verkozen hebben? Het is bekend dat Ieren wel een boontje hebben voor Amerika, maar vorige week las ik in een commentaar van een bekende journalist van de Irish Times: “Wij hebben jullie bewonderd, wij hebben jullie gehaat, wij hebben van jullie gehouden. Maar nu hebben we enkel nog medelijden.”

Hoe dan ook, tenminste bij ons lijkt de epidemie haar zwanengang in te zetten. En mijn huisarts, die zich de laatste weken als een zeer verdienstelijk schrijver manifesteerde in de krant, mag binnenkort het dopje weer op zijn vulpen schroeven. En dankzij Sara houd ik er een prachtig uitwasbaar mondmasker aan over! Nogal wat anders dan dat Zuid-Afrikaanse meisje dat in een van de vele filmpjes op mijn gsm toonde hoe je met een paar eenvoudige handgrepen (dit is nie moeilik nie!) ook een herenonderbroek (zonder gulp!) voor dat doel kunt gebruiken. Of de dame met haar zwaar Noord-Limburgs accent die, ‘speciaal voor mannen die niet kunnen naaien’, met dezelfde intentie een in mijn ogen nog perfect draagbaar T-shirt aan flarden knipte.


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio