Limburgs Landschap - Jodelaar

Print

Foto: Dirk Ottenburgs

Maaseik - Dirk Ottenburghs, medewerker van natuurvereniging Limburgs Landschap vzw, leidt ons rond in de wondere wereld van fauna en flora in de Limburgse natuur.

Hij is terug: de jodelende wielewaal! De meldingen kwamen vlot binnen. Zo ook de melding van een van onze leden uit het natuurgebied Tösch-Langeren in Maaseik. Hij was duidelijk enthousiast over zijn waarneming, want hij had de wielewaal zeker 30 seconden goed kunnen bekijken. Een uitzonderlijke prestatie. Deze soort wordt door heel veel vogelkijkers of andere natuurliefhebbers niet snel over het hoofd gezien. Sorry, ik druk mij verkeerd uit. Het moet zijn: ‘over het oor gehoord’. Want horen doe je deze gele rakker goed. Maar zien, dat is een ander paar mouwen.

Vanuit de toppen van de bomen klinkt - op de plaatsen waar hij nog zit, want die worden jammer genoeg alsmaar schaarser – zijn kenmerkende, jodelende roep. Dan sta ik een tijdje in een ongemakkelijke houding met mijn verrekijker omhoog te turen. Als er voorbijgangers passeren, voel ik hun blikken in mijn rug. Want ik weet het: dat moet een heel vreemd zicht zijn. Iemand die naar de toppen van de bomen zit te turen waar – op het eerste zicht – totaal niets te zien is. Maar ze moesten eens weten.

Want als het toch eens lukt om de wielewaal te aanschouwen - ook al is dat vaak maar een fractie van een seconde - dan gaat mijn hartje open. De aanblik van een knalgele – geler dan dit kan je echt niet zijn – wielewaal in combinatie met zijn gitzwarte vleugels en staart is fenomenaal. Eigenlijk een kleurencombinatie die je hier niet zou verwachten. Ik verdenk hem ervan om stiekem het tropische regenwoud vaarwel gezegd te hebben om ons, hier in dit druilerige en veel koudere landje, te komen verblijden met zijn schitterende verenkleed.

Dan is hij plots weer verdwenen tussen de takken. Het bewijs dat hij wel degelijk thuishoort op die plek. Want zijn in de vlucht zo opvallende pakje maakt hem onzichtbaar door het spel van licht en schaduw in het dichte bladerdek van de bomen. Hij laat zijn jodelende roep nog even horen alsof hij zich wil verontschuldigen voor deze veel te korte ontmoeting. Het is hem vergeven, als hij belooft dat hij elk jaar blijft terugkomen.

(Foto: André Gaens)


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio