© Luce Rutten

© Luce Rutten

© Luce Rutten

© Luce Rutten

thumbnail:
thumbnail:
thumbnail:
thumbnail:

COLUMN Genieter

Luce Rutten schrijft een column over het dagelijkse leven in Tessenderlo.

Luce Rutten

Sinds corona ons leven overhoop gooit wordt de helende kracht van humor, spel en kunst door velen (her)ontdekt. Er zijn ook wijzen die haar al veel langer cultiveren als brandstof voor hun motor. Roger Croonenborghs bijvoorbeeld, een echte dorpsfiguur in Tessenderlo. Roger leek in de wieg gelegd om topsporter te worden. Bewegen was zijn leven. Maar het noodlot besliste er anders over. Door chronische knieproblemen werd de sportman invalide en de oude dromen gingen op in rook. Maar Roger ging niet bij de pakken neerzitten. Met zijn aangeboren ondernemingslust ontplooide hij een waaier van hobby’s en sociaal engagement. Zo was hij jarenlang de bezieler van een schoolsportraad, bestuurslid van de Looise atletiekvereniging en medeorganisator van ‘the Classic’, onze grootse jaarlijkse stratenloop. Zijn borrelende creativiteit leefde hij uit in de aanleg van zijn tuin.

Toen zijn 50ste verjaardag in zicht kwam, besliste Roger om zich voor 100% op de kunst toe te leggen. Samen met zijn wederhelft Riet ging hij lessen volgen aan de academie van Geel. Hij opteerde voor een dubbele opleiding: schilderen met olieverf en daarnaast ook keramiek. Rond de eeuwwisseling stelden zij samen voor het eerst hun werk voor aan het publiek, tijdens een weekend open tuin, gekoppeld aan een open atelier. Een schot in de roos: de belangstelling overtrof elke verwachting. Dé blikvanger van de expositie was een vreemd figuurtje, een kop-voeter zonder romp, die door Roger de ‘Genieter’ werd gedoopt. Roger zag die Genieter als zijn alter ego: een wezen met een lichaam dat niet naar behoren functioneert, maar desondanks met een lachende mond. Werken met klei, water en zand heeft voor Roger iets van een oerritueel, in voeling met moeder aarde. Van dan af treedt hij geregeld met zijn werk naar buiten, de ene keer op een groepstentoonstelling, een andere keer solo, soms in duo met Riet. Zijn naambekendheid groeit. Roger heeft snel zijn eigen stijl gevonden. Die koppelt hij geregeld aan een nieuwe thematiek. Mijn absolute favoriet is zijn reeks ‘De mantel van de boom’, met een krachtige symboliek: zoals de boom met een ruwe schors zijn kwetsbare binnenste beschermt, zo kweekt de mens een laag weerbaarheid als schild rond gevoel, gedachte en droom. Rogers oeuvre vormt een perfecte afspiegeling van hemzelf: robuust, stoer ogend maar kwetsbaar en gevoelig, en een kwinkslag is nooit ver weg.

Zolang zijn aftakelende lijf het toeliet, trok Roger er op uit met de fiets, trappend met één been. Dat beeld herinnert zich zowat iedere Looienaar. Vier knieprotheses, een schouderprothese en een vijftigtal operaties later moet hij zijn toevlucht zoeken in rolstoel of scootmobiel. Zopas kreeg hij ook een elektrische driewieler ter beschikking en daarmee is hij de koning te rijk. Pijn hindert hem wel als keramist maar niet als levenskunstenaar. Er in alle omstandigheden het beste van maken, daar legt hij zich al een halve eeuw op toe. Net zoals zijn ‘Genieters’ kan hij blij zijn met al wat ondanks alles wél nog kan. Hun optimisme is nog aanstekelijker dan COVID-19. Dreigen donkere wolken in mijn kop dan sla ik een praatje met mijn exemplaar en de horizon klaart zowaar weer op.


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio