COLUMN: Harde tijden

Print
Zutendaal - Marleen Sijbers schrijft een column over het leven in Zutendaal.

De laatste tijd ervaren we het nieuwe coronavirus steeds meer als een wervelwind, die doorheen ons dorp raast. Als hij je te pakken krijgt, grijpt hij je hardhandig bij je nekvel. Slordig smakt hij je neer. Als je geluk hebt, kom je heel gewoon in je bed terecht.

Enkele van mijn vriendinnen schudden deze boze droom de laatste week van zich af. Voorzichtig recupereren ze. Dankbaarheid klinkt in ieder van hun berichten door: “We hebben het overleefd, maar simpel was anders.”

Iedereen is gegrepen door het plotse overlijden van Isaura Castermans. Zo jong en in zo’n schitterende conditie… en nu dit. Een droom van een meisje, die uit elkaar spat. Heel belangrijk in zo’n situatie is op een persoonlijke manier afscheid kunnen nemen. Zelfs dat is haar ouders en vriend niet gegund. Hun verdriet wordt aan banden gelegd door veiligheidsregels. Iedereen begrijpt dat, maar je daaraan houden is heel pijnlijk.

We kunnen als gemeenschap in alles laten voelen dat we met hen meeleven. Telefoneren en naar hun verhaal luisteren, een meelevend briefje in de bus stoppen. Straks, als dit lugubere virus is uitgewoed, kunnen we hen weer omarmen.

Oma Rita vertelt me aan de telefoon dat haar kleinkind daar op dit moment naar haar snakt. “Ik wil een knuffel van jou, oma”, klinkt het heel zielig. Oma vindt van zichzelf dat ze zich op zo’n moment moet vermannen. Zij wil die kleuter voor-leven hoe je de huidige crisis moet aanpakken. “Weet je wat we doen?” stelt ze het aanhankelijke ventje voor. “We gaan skypen. Net zo lang als jij dat wil. Oma maakt heel veel tijd voor jou.” Zo leert ze haar kleinkind trieste gedachten in een positieve richting om te buigen. Een schitterende levensles, vind ik dat.

Ik wens jullie allemaal veel creativiteit om je omgeving tot steun te zijn.

 


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio