(COLUMN) Maarts veulen

Print

Foto: Dirk Ottenburgs

Genk - Dirk Ottenburghs van Limburgs Landschap leidt ons rond in de wondere wereld van de fauna en flora in Limburg.

Ik ben niet aan het kijken op één of andere kalender van de oude Azteken. En ook jij hebt geen black-out van een maand gehad… We zitten gewoon in februari. Maar het maarts veulen is nu toch al actief. We hebben het over de groene specht, een van de meest voorkomende spechten in Limburg. Het was tijdens een boswandeling in Kattevennen bij Genk dat ik hem hoorde ‘lachen’.
Want deze groene rakker is heel vocaal op dit moment. In tegenstelling tot zijn zwart-witte neefjes, de grote bonte specht, kondigt hij zijn aanwezigheid liefs aan met zijn luide roep. Terwijl de bontjes echte roffelaars zijn. Zij verkiezen een - liefst dode- tak om daar dan al kloppend met hun snavel hun boodschap de wijde wereld in te hameren.
Ook bij het zoeken naar voedsel is de groene specht een beestje met rare trekjes. Heel vaak zal je hem zien, al zittend op je gazon. Daar gaat hij op zoek naar zijn lievelingskostje, mieren. Hiervoor heeft hij een heel lange tong gekregen. Eentje met de afmetingen waar de groepsleden van de rockband Kiss jaloers op zouden zijn. Voor de jonge lezers onder jullie: de groep Kiss maakte furore in de jaren ’70. Denkelijk nadat hun geplande groothandeltje met witte en zwarte schmink op de klippen liep. Daarom besloten ze om al die verf op hun gezicht te smeren en rockliedjes te schrijven. Met succes trouwens, maar we wijken af.
De tong van de groene specht dus: hij kan ze tot wel 10 cm uit zijn snavel laten steken en met de weerhaakjes en een kleverige stof erop haalt hij de lekkere miertjes uit hun nest. Dat is dus wat hij komt doen op jouw gazon. De kleine miertjes die in hun overmoed die grote groene vogel aanvallen door op hem te kruipen worden met de flexibele tong een voor een naar binnen gehaald.
Maar waarom noemen ze de groene specht nu eigenlijk het maarts veulen? De roep, die voor mij eerder overkomt als een lachende pestkop, zou bepaalde mensen doen denken aan een roepend veulentje. Nu heb ik nooit een paard gehad of ooit gewerkt in een stoeterij of andere oorden waar je wel eens veulentjes kan tegenkomen. Toch weet ik dat als mijn veulentje dit geluid maakt ik dadelijk op zoek zou gaan naar het telefoonnummer van mijn dierenarts. Maar dat is mijn persoonlijke mening natuurlijk. En maart? Tja. Ik stel voor dat je ook eens een boswandeling gaat maken. Vrij grote kans dat je een lachende groene specht gaat tegen komen. Horen zal het zijn, zien is al iets moeilijker. Misschien dat hij wel lacht om die bijnaam die hij kreeg van ons. En die bij nader inzien toch niet helemaal klopt. Of zie ik het weer verkeerd?

(Foto's: Charly Farinelle - Willie De Vries)


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio