COLUMN: Wandelschoenen aan de haak

Henri Bots schrijft een column over het dagelijkse leven in Bocholt.

Henri Bots

Ruim dertig jaren heeft de Bocholter wandelclub de Torenkruiers duizenden wandelaars een prachtige uitgestippelde wandeling aangeboden. Was het nu op een doordeweekse woensdag of in het weekend, was het Lozen, Reppel of Opitter als startplaats: het was steeds tot in de puntjes verzorgd. Vele vrijwilligers maakten tijd vrij om de wandelaars te voorzien van een kop koffie, een stukje Limburgse vlaai of een dorstlessende Leffe. Daarbij moest er goed opgelet worden, want een ‘sandwich’ hier noemt men elders in de provincie een ‘pistolet’. Steeds met de glimlach en tussen het opruimen door konden sommige garçons de wandelaars nog vermaken met een mopje.

Maar de vrijwilligers werden een dag of twee drie ouder en de opvolging door jongeren werd een probleem. Er werden de laatste jaren nog wel enkele enthousiastelingen gevonden, maar het bleef moeilijk. De controleposten onderweg werden als eerste afgeschaft. Kandidaten die de wandelingen wilden of konden uitpijlen - toch een zeer specifieke taak - werden niet meer voldoende gevonden. Het moet voor het bestuur een zeer moeilijke beslissing geweest zijn om er “ de stekker uit te trekken”.

Eind 2019 is het definitief gedaan met de Bocholter wandelclub. Jammer, maar helaas. De leden trekken eind november nog per bus naar Hoeilaart voor een laatste wandeling op verplaatsing. Het jaarlijks ledenfeest begin december is het sluitstuk. Dan worden de wandelschoen figuurlijk aan de haak gehangen, want wandelen kan eenieder blijven doen onder een stralende zon of met een frisse neus. Het is en blijft een gezonde ontspanning.

Bedankt aan de vele vrijwilligers die zich dertig jaar lang hebben ingespannen voor de club. De laatst georganiseerde wandeling vond eind september plaats met vertrekplaats de Leemskuil in Lozen. Natuurlijk werd er over ‘de laatste’ gemijmerd, maar een laatste maal waren ze allemaal present: de madammen van koffie, vlaai en broodjes, de obers, de afwassers, de mannen van de inschrijving en de verkoop van de consumptiebonnen en alle andere stille medewerkers. Er heerste absoluut geen begrafenisstemming, al moest ik even ‘ingetogen’ lachen toen ik merkte dat iemand naast de consumptiebonnen onopvallend folders geplaatst had van ‘een uitvaartverzekering’. Gelukkig klonk er geen Requiem.

Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio