COLUMN Groene Droom

Print
COLUMN Groene Droom

Foto: Shanna Wouters

Beringen - Shanna Wouters schrijft een column over het dagelijkse leven in Beringen

Eindelijk! Het ziet groen! Ja, de stoffige bruine zandbrij met het omhoog geschoten onkruid is verdwenen. Die onnozele Sahara waar ik me compleet in vastreed, om dan weer te gillen voor hulp, is weg. En na veertien (lange) dagen geduld, mag ik er voor het eerst ook effectief over denderen. De grassprietjes kietelen onder mijn blote tenen dewelke rusten op het rolstoelplankje, een gevoel van opperste geluk overmant me. Heerlijk! En die geur van het gras na een regenbui, mijn god, wat heb ik die gemist. Groen, het is een groene droom! En ook al flink gegroeid, het moet dus nodig gemaaid worden. Maar als er iets heiliger is dan de heilige grasmat onder mijn voeten an sich, dan is het de manier waarop ze onderhouden wordt. Nee, niet zomaar elk jaar wat kalk erover gooien, wel de juiste voeding op het juiste moment. Bij aanleg deed dit nieuw groen tapijt de voetbalvelden verbleken, het lag lijnrecht, elk sprietje in de juiste plooi. Jammer genoeg sneuvelt die perfectie bij de eerste maaibeurt en verschijnen er rare kronkels en bochten in het spoor van de grasmaaier. Ik kan het niet laten om bij te sturen, vanaf de zijlijn. Al zou ik liever het heft van de grasmaaier zelf in handen nemen. Dus voegen we de daad bij het woord. Bij de eerste poging lijkt het of de zelftrekkende grasmaaier me niet vooruit getrokken krijgt. Verdorie, ik wil dit zo graag zelf doen. Als er 1 tuinklus was die ik als allerlaatste opgaf, was het grasmaaien. Het gaf zo een rustgevend gevoel om achter die grasmachine te stappen. Al was het op het laatste meer waggelen en af en toe legde ik er me ook letterlijk bij neer, meestal door een valpartij, over mijn eigen gebrekkige ledenmaten. Dus... Poging 2: "Komaan, vooruit, JU!!!". Ik zet me schrap in mijn kar, klaar voor een hobbelig vertrek en duw de gashendel in . Het paard euh de grasmaaier vertrekt alweer zonder mij, schiet een meter naar voor en blijft roerloos staan draaien, met grote wielhalen probeer ik hem in te halen. Vruchteloos, een derde poging. Pff, een zelftrekkende grasmaaier... veel paardenkracht zit daar niet achter en het reageert ook al niet op "Ju". Ik wil zo graag die sprietjes weer met precisie in rechte lijnen leggen. En ik weet dat u me niet allemáál zot verklaart, want ook onder u zitten er rasechte gazonliefhebbers, zoals ik, die hun "pelouse vol groes" in rechte lijnen willen. Misschien moeten we een clubje oprichten, waarbij we wedstrijden organiseren en tips uitwisselen. Heiliger dan de baksteen is toch bij menig Belg het gazon, denk ik zo. Wedstrijden om ter snelst gaan we niet doen, wel telt de precisie. Al ga ik dan toch eerst op zoek moeten naar een sponsor voor een (aangepaste) zitmaaier met voldoende paardenkracht, want ik geloof niet meer in het "zelftrekkende" model, het trekt juist niks. En zo is het perfecte gazon, een gerealiseerde droom die een nachtmerrie wordt.


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio