COLUMN Succes

Print
COLUMN  Succes

Foto: Luce Rutten

Tessenderlo - Luce Rutten schrijft een column over het dagelijkse leven in Tessenderlo.

De voorspellingen logen er niet om. Toch geloofde ik het pas toen ik het aan den lijve ondervond: eenmaal gepensioneerd kom je altijd tijd te kort. Het is nu bijna een jaar geleden dat ik de deur van mijn laatste werkplek voorgoed achter me dichttrok. Eindelijk zou er tijd zijn om huis en tuin een grondige make-over te geven, om de banden met verwaarloosde vrienden weer aan te halen, om achterstallige lectuur weg te werken, om de bucketlist van uitstappen in te korten, om met cursussen de hersenen soepel te houden, om voluit oma te zijn… Een jaar in het nieuwe statuut (eentje waarnaar massa’s mensen zitten te snakken), dus: tijd voor de jaarlijkse evaluatie, even streng als mijn werkgevers dat voordeden.
Met het schaamrood op de kaken moet ik constateren dat mijn pen aan de wishlist én de todolist veel meer heeft toegevoegd dan geschrapt. De tijdsdruk is niet verdwenen. De klok tikt en het tegoed aan levensjaren krimpt. Op sommige dingen staat bovendien een vervaldatum. Op de cadeaubonnen die ik bij mijn pensionering kreeg bijvoorbeeld. Gratis een weekendje weg is niet te versmaden, dus Vlaanderen Vakantieland stond al een poosje uitdagend te lonken op de keukenkast. Maar een geschikt gaatje in de agenda diende zich nog niet aan. De voorbije jaren raakte ik allengs in steeds meer werkgroepen, verenigingen en organisaties verstrikt. Allemaal fijne kringen waarin ik leuke dingen op poten mag helpen zetten, maar zij dirigeren op den duur wel de agenda. Aan de groots opgezette tentoonstelling Kortweg Kunst mocht ik participeren als organisator en exposant. Het project werd zopas afgerond en we mogen het zonder blozen een succes noemen: meer dan duizend bezoekers genoten ervan en ook de deelnemende kunstenaars zwaaiden gul met lof. Een uitwaaiweekend aan zee leek mij de aangewezen manier om daarvan te bekomen. Dus werd er snel een hotelletje uitgezocht. Komt dan de politiek toch geen roet in het eten gooien, zeker! Nauwelijks is het uitje-met-bon geboekt of er valt een bevelschrift in de bus: geen schelpjes rapen op 26 mei maar bolletjes inkleuren in het stemhok.
Even heb ik overwogen om voor het eerst in mijn leven burgerlijk ongehoorzaam te zijn. Dat kun je blijkbaar toch al lang ongestraft in ons apenlandje. De discussies van de dames en heren kandidaten op tv vullen me bovendien met wantrouwen over hun intenties. Mekaar overbluffen en kraken lijkt veel belangrijker dan in consensus een goed bewind uitstippelen. Toch wil mijn wederhelft per se zijn petieterig steentje in de weegschaal leggen. Ik had dit keer het mijne liever over de golven laten ketsen maar ooit heb ik in jeugdige overmoed de pastoor beloofd dat ik mijn huisband zou volgen waar hij gaat.
Voor de politici onder mijn lezers een hint: het kan lonen ervoor uit te komen dat je een mens bent die soms ook maar wat klungelt. Kijk maar naar Marcske Vertongen. Die stuntelige slungel toonde zich onlangs weer een echte Kampioen in het veroveren van fans. Op het Looise marktplein stonden ze in drommen aan te schuiven voor een handtekening van hem.


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio