COLUMN: Achilles Bocholt

Print
Bocholt - Henri Bots schrijft een column over het dagelijkse leven in Bocholt.

Achilles kennen we uit de Griekse mythologie, de held in de Trojaanse oorlog, en natuurlijk van de pees in onze hiel. Achilles Bocholt, de handbalploeg van Bocholt, heeft zich vorige zaterdag eveneens tot het heldendom gehesen. Na de eindwinst in de Beneliga werd nu ook de Belgische beker mee naar Bocholt gebracht. De kampioenstitel behoort nog tot de mogelijkheid, dat de kers op de taart zou zijn.
Het was zaterdag met een dubbel gevoel dat we de finale volgden. In een ver verleden, nog jong en sportiever, was ik als bestuurslid actief bij van Sporting Neerpelt. Vermits het college vaak de grondlegger was van diverse sporttakken, genoten we daar van een eerste kennismaking met handbal. Ik was een volleyballer, maar mijn schoolkameraden overhaalden me om mee te helpen bij handbal Sporting Neerpelt. Het waren schitterende jaren, waar vooral vriendschap hoogtij vierde. Dat de ploeg met de regelmaat van de klok kampioen speelde, was mooi meegenomen. De wedstrijden gingen buiten door op de speelplaats van het college, Dommelhof moest immers nog gebouwd worden. Nadien werd in sporthal de Koekoek in Achel gespeeld. 

Op zaterdagvoormiddag reden we met Louis en Cor half Limburg rond om zo goedkoop mogelijk een nieuwe uitrusting te kopen, of vliegenvangers om de handen ‘plakkerig’ te maken, of haarlak om niet te schuiven. Aan het kruispunt werden de matchen aangekondigd op een houten borden die Herwig schilderde. ‘Vuc’ - de Hongaarse trainer - wilde beeldmateriaal om de wedstrijden te kunnen bespreken op maandag. Wij filmden vele wedstrijden na een spoedcursus door pa en Stijn Coninx. Men heeft ooit het Limburgs bekerreglement aangepast omdat Neerpelt zo vaak de Limburgse beker won, zodat Hasselt ook nog eens kon winnen - zo voelden wij het in Neerpelt tenminste aan, al zal de werkelijkheid wel anders geweest zijn. Bij de voorbereiding op het nieuwe seizoen trainde ik soms mee op het voetbalterrein van Hoek VV, om de fysiek wat op peil te houden. Maar een handballer was is mij niet geboren. Vuc, riep altijd: “Bal naar gezicht gooien, speler zal die bal wel pak, toch zeker de tweed keer.” Dat heb ik zelf aan de lijve mogen ondervinden. Dus legden we ons maar toe op de wedstrijdbladen. 

Bij de promotie naar eerste nationale is bij mij de veer gebroken. Het werd terecht meer geprofessionaliseerd, maar met minder voeling en weinig respect voor de talloze vrijwilligers. Wij bleven al die jaren de resultaten van Sporting Neerpelt, ook na fusie met Lommel, volgen. Nu speelden net Nelo en Bocholt de finale. Bocholt heeft de laatste jaren een enorme stap voorwaarts gezet, ook door de komst van spelers die hun opleiding in Neerpelt kregen. We hadden Nelo graag een bekeroverwinning gegund, maar Bocholt heeft verdiend de kroon op het werk gezet na de blijvende inzet van velen en een prachtig seizoen. Proficiat, nu de titel nog, komaan!


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio