COLUMN: God is een Vlaming!

Print
Lommel - Chel Driesen schrijft en column over het dagelijkse leven in Lommel.

God is een Vlaming! Een Lommelaar waarschijnlijk zelfs!

Luyksgestel, gisteren, paaszondag, op de parking van De Plus. Net over de grens heb ik God ontmoet. Nu moet je weten dat de winkels in Nederland zelfs op paaszondag open zijn. En ik weet niet hoe het psychologisch te verklaren valt, maar als er één winkel open is op een dag dat ze naar onze inzichten en gewoontes gesloten horen te zijn, dàn heb ik ineens van alles nodig. Mijn Nederlandse vriend Gijs, die in De Plus werkt, is ervan overtuigd dat dat een diepgewortelde Belgische afwijking is. En hij heeft een punt. Zo kreeg ik gisteren zomaar ineens zin in een paar spietjes appeltaart. Nou ja, die Hollandse appeltaart is onvergelijkbaar lekker. Maar ik had nog een kwart abrikozenvlaai koel staan. En dat terwijl er zoveel mensen honger lijden! Schaamte begon in me op te wellen.

Een goed half uur lang heeft het vreselijk dilemma geduurd. Intussen waren de appeltaartpunten tot levensgrote obsessies gegroeid. Overal zag ik er! Het was een ongelijke strijd. Een paar keer heb ik mezelf luidop een zwakke mossel genoemd. Eén keer zelfs, in een tot mislukken gedoemde poging me tot inkeer te brengen, in het Lommels, voor de badkamerspiegel. “Gé së slappë lëgüüm!” zei ik een paar keer, terwijl ik mezelf streng in de ogen keek, met mijn vuisten in mijn broekzakken. Dat lijkt dreigender, vind ik. Maar daar voelde ik wèl mijn autosleutels.

Het was er druk, op die parking. En acht van de tien nummerplaten waren wit, met rode letters. Ik heb wel even moeten zoeken voor ik een vrije plek vond. Met een brede zwaai manoeuvreerde ik mijn karretje op zijn plaats. Mijn oog viel als bij toeval op de nummerplaat van de mooie wagen ernaast en het bloed stolde in mijn aderen. 1 GOD 474 stond erop. Ik ben uitgestapt en opnieuw gaan kijken. Ja ja, het stond er! En ik zag dat ingelijste oog weer boven de keukendeur van die oude boerderij in Bokrijk. “God ziet mij”, stond daar in gouden sierletters boven.

Nu heb ik het geloof al een hele tijd achter me gelaten, maar dat was een authentiek Damascusmoment. Je kent het verhaal wel: de Romeinse christenvervolger Paulus die op weg naar Damascus een visioen kreeg, zich bekeerde en zelf een strijdende christen werd. Terug thuis heb de abrikozenvlaai maar opgegeten. Alletwee de stukken.


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio