COLUMN: Kereweerom reuzegom

Print
Tessenderlo - Luce Rutten schrijft een column over het dagelijks leven in Tessenderlo.

In expojaar 1958 organiseerden de verenigde handelaars van de Neerstraat de eerste braderie in Tessenderlo. Ze zagen het meteen zeer groots en pakten uit met Taxander, hun eigen reus, bijna vier meter hoog. Het hoofd werd geboetseerd door niemand minder dan de befaamde Looise kunstenaar Broeder Max. Taxander werd in stoet door de straten van het centrum geleid. Hij werd ook ingeschreven in het bevolkingsregister van de gemeente. Omdat Taxander zich eenzaam voelde werd er voor een gezellin gezorgd: Nera. Het koppel liet er geen gras over groeien, in 1959 werd er al getrouwd. Vanuit Engsbergen kwamen wij bij va en moe Looi naar de kermis. Ik was nog maar een kleine uk toen ik het koppel giganten door de straten zag paraderen. Dat indrukwekkend tafereel is me altijd bijgebleven. Van film en tv waren wij nog verstoken. Sprookjesfiguren kenden we alleen uit liedjes en verhalen, de beelden moesten we er zelf bij verzinnen. Er waren illustraties natuurlijk, maar op een prentje verliest zelfs een reus algauw zijn adembenemend vermogen. Taxander en Nera hebben nadien nog maar zelden het daglicht gezien. In ‘92 werden ze nog eens van onder het stof gehaald. Ze kregen een lichter geraamte aangemeten en een nieuwe outfit. Dat mocht wel na meer dan dertig jaar. Het werd een ontroerend weerzien. Intussen was ik zelf flink gegroeid en tientallen reuzen van allerlei slag hadden mijn gezichtsveld gekruist, maar Taxander en Nera nog eens te ontmoeten, dat deed me wat. Ik begreep niet dat de koters aan mijn hand zo weinig onder de indruk leken. Natuurlijk, onze kolosjes konden geen halsverlengende kunsten uithalen zoals Langnek in de Efteling. Maar aan hun majestueusiteit kon de pretparkmascotte bij lange na niet tippen. De echtelieden staarden aandoenlijk droevig naar de einder alsof daar hun trieste lot af te lezen viel. Als museumstuk zouden ze begraven worden in de kelder van het gemeentehuis, louter nog hoofd, ontdaan van lijf en leden. De suppoosten van het Loois Archief- en Documentencentrum mogen hen dan nog een warm hart toedragen, daarbuiten herinnert haast geen mens zich nog hun bestaan.Half april trok er een heuse carnavalstoet door het centrum van onze gemeente. De organiserende ‘Orde van THE Bierneuzen’ had haar best gedaan. Het werd een vrolijke optocht. Het publiek werd gul besproeid met snoep en gadgets. Er vielen prachtige creaties te bewonderen bij de wagens. Koetsen, heksenketels, Wild West Saloon, kasteel met jonkvrouwen en ridders: ze spraken tot de verbeelding. Pronkstuk was zonder twijfel het indrukwekkend schommel-klokkenspel. Toch was het een ander tafereel dat mij onverhoeds stevig in zijn greep kreeg. Leunend tegen een baksteenrood kasteel troonde zij wijdbeens op een bierton. De reuzin. Al had zij weinig statigs, leek zij zelfs verdacht veel op een heks, haar beeltenis toverde in een flits de vergeten herinnering aan Nera boven. Ik werd er zowaar weemoedig van. Binnenkort trek ik naar dat keldermuseum, zo nam ik me voor. En dan leg ik stiekem een boeketje bij het graf van ons Loois reuzenpaar.


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio