Dit artikel is exclusief voor jou als abonnee

Abonnee worden? Kies je leesformule >

RECENSIE Koudegolf van Whispering Sons overspoelt het knusse Little Waves

Festivals

RECENSIE Koudegolf van Whispering Sons overspoelt het knusse Little Waves

Foto: Boumediene Belbachir

Genk -

Waar de muziek er normaal in kleine golfjes aanspoelt, kreeg Little Waves af te rekenen met een tsunami van lawaai. Voor de orkaan Whispering Sons trekken we echter wat graag onze regenjas aan.

Het was wel de conclusie na een avondje ‘knisperende muziek’ in C-mine: het lawaai had gewonnen. Dan hadden we het niet enkel over het vrolijk keuvelende festivalpubliek dat zich eerder op een receptie van een werkgeversorganisatie waande dan een festival dat het stillere in de spotlights moet zetten. En waar in het begin van de avond Isbells nog op het hoofdpodium stond, kreeg je later op de avond de - overigens maar matig gesmaakte - rumoerige emo van het Amerikaanse Pinegrove geserveerd.

Om maar te zeggen: we hadden te doen met Marissa Nadler, die wat ons betreft het betoverendste optreden op Little Waves bracht. Al twee decennia probeert Nadler met haar duistere folk elke concertzaal om te toveren tot een knus kampvuurtje in een donker bos, en ook in het auditorium van C-mine smeet Nadler met enkele stevig knisperende houtblokken. Al had u precies weinig boodschap aan haar prachtige uitgeklede versie van nieuwe single ‘Blue Vapor’. Het zat de Amerikaanse ook echt niet mee: haar cellist besloot vorige week de brui te geven aan de tournee, gitaren en effectenpedalen strubbelden tegen, ongemakkelijke stiltes werden haperend opgevuld met charmant aandoende bindteksten. Ach, wat deerde het? Zodra ze haar breekbare versie van Fred Neils ‘A Little Bit Of Rain’ inzette, werd de rumoerige zaal eventjes zo stil als een Ardeens naaldbos.

Portland: het intieme grote gebaar

RECENSIE Koudegolf van Whispering Sons overspoelt het knusse Little Waves
Jente Pironet van Portland. Foto: Boumediene Belbachir

Over aandoenlijke bindteksten gesproken: die van frontman Jente Pironet verraadden dat het snel gegaan is voor Portland. Dat was echter het enige spoor van groenheid achter de oren, getuige een bijzonder innemend ‘Lucky Clover’. Voor de rest zagen we een band die op korte tijd grote stappen gezet heeft en een potig geluid kweekte dat moeiteloos elke grote zaal knus doet aanvoelen. Een band die met grote zwier van folk naar Radiohead schoot, die je heerlijk inpakte met een cover van Alt-J’s ‘Mathilda’. Die het grote gebaar ontzettend intiem deed aanvoelen in ‘Pouring Rain’. Die laatste trede - de grote festivalpodia - zullen ze komende zomer ongetwijfeld fluks nemen.

Ook Tristan - leuke knipoog van Isolde Van den Bulcke - bewees dat je met eigen kweek best een smakelijke affiche kunt samenstellen. Rond haar pop met weerhaakjes is Veel Te Doen - Max Colombie van Oscar & The Wolf is zelfverklaarde fan - en met vriend slash gelegenheidsdrummer Lander Ghyselinck (STUFF.) ben je natuurlijk goed omringd. De veelbelovende muziek van Tristan schuurde en wrong zich in bochten, schoot van kosmische jazz naar Lianne La Havas, en maakte vooral nieuwsgierig naar hoe dit pakweg binnen een jaar klinkt. Iets zegt ons dat je tegen dan gewoon de radio hoeft op te zetten.

Whispering Sons: heerlijk koudefront

RECENSIE Koudegolf van Whispering Sons overspoelt het knusse Little Waves
Fenne Kuppens van Whispering Sons. Foto: Boumediene Belbachir

Metallica zijn ze (gelukkig) nog niet, maar je kon weinig atypischer Little Waves gaan dan headliner Whispering Sons. Zodra de vijf het podium op schuifelden, had de grote zaal iets van een atoomschuilkelder. Maar kijk, de gitzwarte coldwave van de Limburgers is een ijzingwekkend koudefront dat we maar wat graag trotseren. De fluisterzonen zijn live een onverschrokken horde geworden die een heerlijke uur lange hoogmis van de verdoemenis kunnen opzetten.

Tijdens ‘Got A Light’ raasde frontvrouw en opperpriesteres Fenne Kuppens als een bezetene over het podium, oudje ‘White Noise’ kon zo langs het industrieelste van Nine Inch Nails, onze vege lijven konden niets anders dan traag heen en weer schuifelen op single ‘Alone’. De eighties synthesizers hadden hier het oorverdovende laatste woord, de akoestische gitaar was in geen velden meer te bespeuren. Little Waves was het niet, steengoed des te meer.

RECENSIE Koudegolf van Whispering Sons overspoelt het knusse Little Waves
Foto: Boumediene Belbachir

Nieuwe Video's