Filmtip: ‘Annihilation’

RECENSIE: Hollywood is mis, ‘Annihilation’ is een (cult-)klassieker in wording

Print
RECENSIE: Hollywood is mis, ‘Annihilation’ is een (cult-)klassieker in wording

Natalie Portman in ‘Annihilation’. Foto: Peter Mountain/Paramount/Netflix

Te moeilijk, heette het, en weg was het scherm dat uw plaatselijke bioscoop vrijgehouden had voor ‘Annihilation’. Maar Hollywood heeft het mis: deze scifi-thriller met Natalie Portman zal u verbluffen én u laten huiveren. Een (cult-)klassieker in wording, waarvan u vanaf maandag helaas enkel op het kleine scherm kan proeven.

We zeggen het maar meteen: Netflix heeft een gouden slag geslagen met het binnenhalen van . De film heette voor de bonzen bij filmstudio Paramount immers te moeilijk te zijn. In plaats dat regisseur Alex Garland de film een makkelijker te behappen einde bezorgde, hield hij voet bij stuk. Resultaat: ‘Annihilation’ bleef ongemuteerd, maar werd voor de verdeling buiten de VS en China gedumpt bij streamingdienst Netflix.

Een kolossale vergissing, als u het ons vraagt. Want ja, ‘Annihilation’ is geen gemakkelijke film geworden. Maar net zo goed blijkt het een adembenemend, knotsgek én huiveringwekkend stuk cinema. Een moderne scifiklassieker, die dankzij de afwijzing van nu al een stevige cultstatus lijkt te krijgen. En als voorgangers als ‘Arrival’ van Denis Villeneuve iets bewezen, is dat ‘moeilijke’ sciencefictionfilms ook wel volk naar de bioscoop kunnen lokken.

Uiteindelijk bent u als kijker gewoon de pineut van dat haantjesgedrag, want de verbluffende speciale effecten in ‘Annihilation’ sméken om het grote scherm. De door buitenaardse krachten bevlekte wereld waarin het verhaal zich afspeelt, zit vol onwezenlijke planten en dieren die alle wetten van Moeder Natuur tarten zonder er ook maar één seconde onnatuurlijk uit te zien.

The Shimmer

Even het verhaal schetsen: ‘Annihilation’ speelt zich af in een natuurpark aan de Amerikaanse kust, waar na een mysterieuze inslag op de vuurtoren een immense kleurvlek over het landschap neerdaalt. The Shimmer (De Flikkering) wordt die genoemd, en al snel blijkt duidelijk dat de vlek ingrijpende effecten heeft op de natuur. Al weet niemand precies in welke mate, want alle militaire expedities in het gebied verdwenen spoorloos.

En dus wordt er een wetenschappelijk onderzoeksteam op poten gezet. De vijf vrouwen die zich aan deze zelfmoordmissie wagen, hebben daar allemaal verscheidene beweegredenen voor. De rouwende DNA-wetenschapster Lena (Natalie Portman) is uw gids doorheen De Flikkering: zij wordt verteerd door het gemis van haar echtgenoot Kane (Oscar Isaac), die verdween tijdens één van de gedoemde militaire expedities. Tot hij op een nacht aan de keukentafel zit, wezenloos en doodziek. En dus besluit ze te uit te zoeken wat haar man precies overkomen is.

Angstaanjagend

Origineel klinkt dat allemaal niet: veel sciencefictionfans zullen na het zien van ‘Annihilation’ met een volle bingokaart aan referenties en knipogen zitten. De film is een duidelijke mengelmoes geworden van pakweg de horror van ‘The Thing’ of ‘The Abyss’ met de visuele vervreemding van ‘2001: A Space Odyssey’. Binnen dat vertrouwde kader toont regisseur Alex Garland zich echter een meester in suspense: hij strooit stiekem broodkruimeltjes uit die je als kijker op een mysterieus pad vol angstaanjagende verrassingen brengen.

Soms durft Garland daarbij iets te uitleggerig bij te doen: als hij er muterend DNA bijsleept bijvoorbeeld, of begint over prisma’s. Maar gelukkig beseft Garland ook dat een verhaal dat alle logica voorbij is, je soms moet laten voortkabbelen op haar eigen ritme. Die vervreemding, die knotsgekke effecten, de horror: het zijn die elementen die van ‘Annihilation’ een onvergetelijke kijkervaring maken. Tot slot: al diegenen die net zo van de hand Gods geslagen waren als ons bij het zien van die beer (!), wensen we veel sterkte bij het aanvatten van de nachtrust.

‘Annihilation’, vanaf maandag op Netflix.