DE KERN

“De NMBS is voor de vakbonden het ideale doelwit”

Print
“De NMBS is voor de vakbonden het ideale doelwit”

Foto: HBvL

Er zijn op 1 september nog zekerheden. De kinderen gaan terug naar school, De Zevende Dag hervat, De Kampioenen worden weer voor een jaar opgeborgen, de files zijn nog even lang, de vakbond doet een stakingsaanzegging.

Eerst was er de stakingsaanzegging van de ACOD bij de NMBS, dat nochtans ruim een jaar lang gespaard was gebleven van stakingen. Daarna bij bpost. De redenen: het zomerakkoord, het gemorrel aan de statutaire benoeming, de minimale dienstverlening, de proefballonnetjes over privatisering als spreekwoordelijke druppel. Alsof er echt een investeerder belangstelling zou hebben voor een subsidieverslaafde als de NMBS.

Veel animo voor de stakingsaanzegging was er niet, niet van de christelijke kameraden, al helemaal niet van de liberale vakbond. Een staking bij de spoorwegen, als er al wordt gestaakt, is dan ook een staking uit onmacht. De vakbond weet heel goed dat er vandaag voor een nationale actie of staking weinig draagvlak is, en dus is de NMBS, waar je met een kleine groep voor maximale impact kan zorgen, het ideale doelwit.

Laat ons heel duidelijk zijn: de vakbonden zijn vandaag meer dan ooit nodig. Waren er geen vakbonden, dan werken we vandaag 12 uur per dag, zes dagen per week, voor half zo veel loon, bij voorkeur in een flexi-job, zonder sociale zekerheid. Als u wilt weten hoe een wereld zonder vakbonden eruitziet, dan moet u eens kijken naar de arbeidsomstandigheden in de bedrijven die zo bezongen worden door de goeroes van de disruptieve economie.

Toch vrezen we dat de socialistische vakbond met zijn stakingsaanzegging vooral in eigen voet zal schieten. Het eerste slachtoffer is immers niet de regering, maar de werknemers die te laat of zelfs helemaal niet op hun werk raken. Werknemers die vaak ook vakbondslid zijn, zelfs vakbondsmilitant, werknemers die niet genieten van een geprivilegieerd statuut. Voelen zij zich nog verdedigd door hun vakbond? Hoe lang duurt het nog vooraleer zij zich afkeren van hun vakbond? En zou de Franstalige FGTB, van hoog tot laag geïnfiltreerd door de PTB/PVDA, daar om malen?

1 september, dat is ook de datum dat de regering wordt geconfronteerd met een staatsschuld die ook na het zomerreces 106 procent van ons bnp bedraagt. De verworvenheden die de vakbonden verdedigen, zijn namelijk op de poef gekocht. We verwachten van een regering die zelfs haar eigen huishouding niet op orde krijgt, dan ook niet dat zij de puinhopen van vorige regeringen opruimt, ook al zou ze dat moeten doen. De privatisering of verkoop van overheidsbedrijven is in die zin dus vooral een kwestie van onmacht.