Column 07/07/2017

Print
Sint-Truiden - Monumenten

We hebben nogal wat monumenten in Sint-Truiden. En dan bedoel ik niet de Paterskerk of het neonoranjerood -ja deze kleur bestaat echt- gerestaureerde stadhuis, en zelfs niet het binnenkort verplaatsbare oorlogsmonument op het Sinte Matte plein. Maar wel lokale helden die uitgegroeid zijn tot internationale vedetten. Mensen waar we als Truienaar terecht fier op kunnen zijn. Het stadsbestuur pakt er dan ook graag mee uit.
Nina Derwael was in Roemenië nog niet op haar beide voetjes van de ongelijk gelegde brug beland, of er stond al een reuzegroot portret van de Europese kampioene op de Grote Markt. Tim Wellens had genoeg aan twee overwinningen in de Eneco tour om zijn eigen evenement te zien verrijzen. Terug koers op de Grote Markt van Sint-Truiden, niet zomaar een kermiskoers maar een echte Grote Prijs die zijn naam draagt. Simon Mignolet heeft intussen zijn eigen koffiebar, en nu ik erbij nadenk heeft Wilmots ondanks zijn vele verwezenlijkingen eigenlijk nog iets met Sint-Truiden? Niet alleen op sportief vlak laten de Truienaren van zich horen. Koen Vanmechelen de kunstenaar met een kippenfetisj als ik dat zo mag zeggen. Van een kippenstal midden in de stad naar de kunstbiënnale van Venetië is slechts een kleine stap voor Koen. En als ooit de verguisde verhuis van het oorlogsmonument doorgaat zal Koen er “als de kippen” bij zijn om daar zijn werk “De Kus” te placeren, het wordt iets met 2 degens een kip en een ei……. De gigantische goudkleurige Oscar voor het stadhuis enkele jaren geleden was dan weer een hart onder de riem voor filmmaker Michaël Roskam. Alhoewel je niet naast de Oscar kon kijken, heeft Michaël er wel naast gegrepen. Heel spijtig en onterecht vond ik dat.
In het verleden waren er ook enkele politieke zwaargewichten, dan spreek ik niet over Jef maar eerder over Firmin Aerts, ooit staatssecretaris in Martens 5 tot 7. Of Freddy Vreven,echter geen monument voor hem want door de mand gevallen in een mijnenveld vol obussen.
Tijdelijke monumenten voor tijdelijke vedetten, maar een blijvend monument en een grote eer (volgens hemzelf) is weggelegd voor Toni Coppers. Een volledige bibliotheek naar je eigen persoon vernoemd is geen kattenpis. Met Liese Meerhout, de vrouwelijke Aspe van dienst, heeft Toni wel de hoofdschotel afgevogeld (of is het andersom?). De naamsverandering van de bib viel, toevallig of niet, samen met de heropening van de vernieuwde foyer van het Cultureel Centrum. Over de bibliotheek Toni Coppers zal ik wel eens terugkomen in een volgende column.
Ik eindig graag met de woorden van onze schepen voor cultuur Mas dat deze monumenten met Truiense roots nog steeds fier hun stad in het hart dragen, en terecht.


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio