Ilse pipeleers

Ilse Pipeleers (42) uit Diepenbeek schrijft een wekelijks dagboek over haar leven na borstkanker

COLUMN. "Prothese eruit en weer erin"

Print
Beginnen met het goede nieuws. De uitslag van mijn bloedwaarden is stukken beter. De infectiewaarden zijn nog maar een derde van een week geleden. De dokter komt dan ook enthousiast het kabinet binnen voor mijn wekelijkse controle. Maar wanneer hij mijn borsten ziet, wordt hij stil. Van die blik krijg ik het zelfs kil.

De huid staat nog steeds strak gespannen over mijn prothesen. Helder rood zijn mijn nieuwe borsten en gloeiend warm. Dat onrustwekkende beeld wijst op het woekeren van de infectie, nog altijd dus. Vandaar dat ik zo moe blijf. Elk sprankeltje energie gaat naar het bestrijden van die duivelse ontsteking in mijn borst.

De dokter vertrouwt het niet. Hij gaat voor de grondige aanpak: de boel opnieuw openmaken, prothese eruit en alles grondig reinigen en spoelen. De dag nadien al.

Een nieuwe mep in mijn gezicht, en die komt toch weer hard aan. Het eerste wat er door mijn hoofd flitst: “Wat met de zaak?” Maar David stelt altijd gerust. Tijdens mijn enigszins paniekerige telefoontje naar huis sust hij. Wat moet dat moet. Zo relativeert David het leven. Na wat stunt- en vliegwerk heeft hij hulp voor de rest van de week. Een mens mag af en toe een meevaller hebben. 

Ik lig de dag nadien dus weer in een ziekenhuisbed van het ZOL. Een aantal jaar geleden zou ik doodsbang zijn geweest. Maar na zoveel chirurgie bekijk ik de nieuwe ingreep als een gewoon doktersbezoek, echt peanuts. 

Deze keer gaat het ook snel. Na een dagje ziekenhuis sta ik om halfzeven ’s avonds weer thuis. Een pijnstiller neemt de meeste pijntjes weg. De last achteraf valt dus mee, nog een kleine meevaller. Alleen de extreme vermoeidheid blijft. Totaal op, ben ik. Niet alleen mijn lijf ook mijn hoofd is moe van het dagelijkse ‘gevecht’ tegen die moeheid. Ik heb het stilaan gehad met dit hobbelige post-kanker-traject.

Want ik heb weer huisarrest en David staat weer alleen in voor de zaak. Om het voor iedereen leefbaar te houden, hebben we beslist om voorlopig maar vier dagen per week te openen. Een maatregel die we liever niet nemen. Soms moet je het gewoon doen met de kaarten die je gekregen hebt. En die borstkanker heeft de kaarten zo gelegd. En daar proberen we nu het beste van te maken.