DE KERN

“Wordt het beroep ondraaglijk voor wie nog werkt in de zorg?”

Print
“Wordt het beroep ondraaglijk voor wie nog werkt in de zorg?”

Foto: HBvL

Vandaag wordt in alle sectoren van de non-profitsector gestaakt. Dat betekent hinder in onder meer ziekenhuizen, woonzorgcentra en kinderopvang. Er is wel een minimumdienstverlening. En wanneer meer mensen willen staken dan nodig voor het werk kunnen medewerkers worden opgevorderd. Daarnaast is er een betoging in Brussel. De vakbonden verwachten 10.000 manifestanten, wat betekent dat het om de grootste betoging van de non-profit in de laatste tien jaar zou gaan. Staking en betoging zijn een gevolg van het uitblijven van een nieuw sociaal akkoord en tegen het besparingsbeleid van de federale en de Vlaamse regering.

We zitten hier met een fundamenteel probleem. De overheidsfinanciën staan onder druk. Er moet worden gesaneerd. Omdat de belastingdruk in dit land al van de hoogste is, kan dit niet alleen met nieuwe belastingen. Er moet ook bespaard worden. De non-profitsector ontsnapt er niet aan. Dat lijkt logisch. Alleen stellen we vast dat de noden in de non-profitsector - en dan heel in het bijzonder voor wat betreft de gezondheidszorgen en de ouderenzorg - almaar toenemen en dat dit als gevolg van de vergrijzing nog lang zo zal zijn. Daarnaast is er het maatschappelijk fenomeen dat we zorg steeds vaker uitbesteden, ook omdat iedereen verplicht is buitenshuis te werken om een minimum aan levensstandaard te kunnen opbouwen. De wachtlijsten staan als bewijs. In plaats van minder zullen er dus steeds meer financiële middelen nodig zijn voor infrastructuur, werking en personeel.

De Vlaamse regering wil tegen het einde van de legislatuur 500 miljoen euro op jaarbasis extra uittrekken voor welzijn. Dat kan helpen, maar is nog altijd onvoldoende om de tekorten in alleen nog maar de ouderenzorg op te vangen. De federale regering zal nog lang te weinig geld hebben voor iets extra voor de zorg.

Hierdoor dreigt een vicieuze cirkel, in het bijzonder voor het personeel. Door de wachtlijsten is er nog enkel plaats voor de meest zorgbehoevenden. Dat legt extra druk op het zo al te weinige personeel. Wanneer men dan ook nog eens gaat knippen in de zogenaamde rimpeldagen - de extra verlofdagen - van de oudere werknemers, dan riskeren die af te haken. En wanneer die ook nog eens onvoldoende vervangen worden door de besparingen, dan is het hek helemaal van de dam. Dan wordt het beroep ondraaglijk voor wie nog werkt in de zorg en onaantrekkelijk voor wie eventueel interesse zou hebben. De staking en betoging van vandaag zijn dan ook een belangrijk signaal dat de Vlaamse en de federale regering ernstig moeten nemen. Het dwingt ze tot een maatschappelijke keuze.