“Ik heb geen goesting meer om voor iedereen goed te doen”

Print
Genk - Elisa Guarraci (25) veelzijdig noemen is een understatement, want ze kan zingen, tekenen, én doet televisie-en modellenwerk. Bij de Vlamingen staat ze vooral bekend om haar presentatiewerk bij voormalige jongerenzender JIM. Maar sinds vijf maanden is ze ook fulltime mama van dochtertje Emilia en is ze bezig aan een kinderboek. Elisa blikt terug en vertelt wat haar bezighoudt.

“Als ik kijk naar mijn Instagram, een jaar geleden, waren het feestjes en met de blote kont op tafel. En nu zit ik in mijn pannekoekfase. ‘Oh mijn baby, mijn lief kind!’. Mama worden is iets heel apart. Ook voor mijn lief Nico, een grote, stoere militair. Maar als hij te lang naar onze dochter kijkt, begint hij te janken. (lacht) En dan denk ik, oh my god, wat scheelt er met ons? Maar dat is gewoon liefde.” Elisa denkt niet dat het moederschap haar veranderd heeft. “Ik ben vooral volwassener geworden en neem iedere dag zoals ze komt. Ja, ik heb schrik. Maar nee, ik sta er nooit bij stil. Als hier nu straks een bom valt in het midden van Genk-Centrum, dan zit de kans erin dat we dat niet overleven. En dan heeft mijn dochter geen mama meer. Maar daar mag je niet bij stilstaan, want dan word je gewoon gek! Mijn hoofd is al sowieso chaos. Ik moet denken aan mezelf, mijn gezin en onze hond Nobu, dat is meer dan genoeg. Als ik dan nog moet denken dat er misschien iemand in de buurt een bom zou planten… Ik kan morgen ook in mijn auto stappen en verongelukken. Dat is misschien zelfs erger…”

Huilbaby

“Ik heb eergisteren geen foto gemaakt van mezelf in mijn outfit van Victoria’s Secret. Die was echt bombshell gewoon! (lacht) Dan denk ik, ah shit! Maar stel dat ik die foto wel had, en online had geplaatst, dan waren er duizend vrouwen die zeiden: ‘Nu verwacht iedere man dat wij 5 maanden na onze zwangerschap er zo uitzien!’. Maar niemand weet dat ik stress heb gehad, dat ik daarom mezelf niet meer zie lopen. Maar dat zet je er niet bij, hé? Mensen maken er een verhaal van voor dat je het kunt vertellen. (blaast uit) Ik was zelf eerder negatief. Als mensen vroegen ‘En? Hoe is het met Emilia?’ dan was het zo van… Ja, wel fijn… Daaraan merkte ik dat ik misschien zelfs postnataal depressief was. Ik had plannen gemaakt; als ze er is, dan kunnen we eindelijk dit en dat. Maar dan was het een huilbaby. En was ik in paniek. Want ik dacht, oh nee! Mijn picture perfect is weg! Maar wat is de les? Morgen is morgen, vandaag is nu.”

“Ik heb ook geen goesting meer om voor iedereen altijd goed te willen doen. Ik vind dat we allemaal maar eens onszelf moeten zijn, dat is al moeilijk genoeg voor sommige mensen. Mensen hebben altijd een mening. Toen ik in Familie speelde las ik op Facebook ‘Lelijke heks! Lelijke neus!’. Toen ik negen jaar oud was, ben ik tegen een muur gelopen en stond mijn neus bijna aan de andere kant van mijn gezicht (lacht hardop). Heb ik dat willen opereren? Elke dag! Maar toen ik modellenwerk deed, vroegen ze juist achter ‘het meisje met de indianenneus’. Al het negatieve wat mensen over je vertellen, maak daar iets positief van en zeg ‘nee, dit is mijn kenmerk!’.

Onzeker

Maar als jong meisje worstelde Elisa wel met zichzelf. “Ik was altijd heel erg onzeker. Op mijn 14de deed ik al modellenwerk, maar dat deed ik puur om bevestiging te zoeken. Je bent een jonge tiener, en weet niet welke kant je uit wil. Maar toen ik kunst begon te studeren, ben ik volledig opengebloeid. Ik wist dat als ik me ooit niet goed voelde, dat tekenen altijd een oplossing was.” Ondertussen heeft Elisa daar ook haar werk van kunnen maken. “Ik begon met krijtborden bij zaakjes, maar werkte ook al voor Chanel waarvoor ik handtassen heb gesigneerd. Die opdracht voor Chanel was een sprong in het diepe, want ik wist niet of ik goed genoeg was. Maar toen ging de bal aan het rollen en werd ik steeds meer gevraagd, dus blijkbaar deed ik wel iets goed.”

Tekenen

Maar Elisa is al langer dan vandaag creatief bezig. “Al van zolang ik me kan herinneren was ik bezig met tekenen. Zo had de juffrouw in de kleuterklas een papegaaitje. En iedere morgen voor de les begon, tekende ik die na.” In de basisschool bleef Elisa tekenen tijdens de lessen, maar dat werd steeds minder. “In het middelbaar moest ik Economie-Talen gaan volgen. En ik was eigenlijk een heel goede student. Maar ik was het zó beu. Toen ik in mijn vierde jaar zat, vroeg ik aan mijn ouders of ik naar de kunstschool mocht gaan. Maar dat was niet zo naar de zin van mama, ze zei: ‘Ge moet niet tekenen, daar zit geen toekomst in! Tekenen is voor gekken en er zitten allemaal gekken op die school!’ (lacht). Toen heb ik aan mijn leerkracht gevraagd of hij mijn ouders wou overtuigen, maar ik was een te goede student. Uiteindelijk overhaalde hij toch mijn ouders om me kunst te laten doen. En eigenlijk is dat een heel groot keerpunt geweest in mijn leven.”

“Ongeveer zes jaar geleden wou ik zelf iets maken en heb ik een kinderboekje getekend. Daar ben ik toen mee naar uitgeverijen geweest. Ze vonden het allemaal wel goed, maar ook raar, want een 19-jarige zonder kindjes die een kinderboek schrijft… Het plaatje klopte niet.” Iets minder dan een jaar geleden hield de jongerenzender JIM, waar Elisa presenteerde, op met bestaan. “En ik wil altijd bezig zijn, dus in alle frustratie dacht ik aan wat ik altijd heb onthouden: tekenen maakt me blij. En ik heb een kindje, dus was nu ook de tijd rijp om dat boekje van de zolder te halen en opnieuw te tekenen. In december kan ik het dan hopelijk uitbrengen. Daar wil ik dan vooral mee bezig zijn. Zingen doe ik nog voor mijn dochter. En als ik mij eens niet goed in mijn vel voel en bevestiging nodig heb, is er het modellenwerk. Maar van tekenen weet ik ondertussen, dit kan ik, dit wil ik en doe ik dus ook gewoon.”

Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio