© TONY VAN GALEN

Zaaien de bonden wat ze hebben geoogst?

De regering legt de twee kleine spoorvakbonden OVS en ASTB aan banden. Dat is nagenoeg geruisloos gebeurd. Voortaan is het aanzeggen van een staking bij het spoor het voorrecht van de vakorganisaties die ook in de nationale overlegorganen vertegenwoordigd zijn en een minimaal aantal leden tellen. Het indienen van een stakingsaanzegging bij het spoor is, juist om wilde stakingen te vermijden, strikt geregeld.

Guido Cloostermans

Het stakingsverbod voor de kleine machinistenbonden lag al een tijdje op het schap. De macht van de kleine bonden, die met een minimum aan inspanning een maximum aan ellende kunnen veroorzaken, irriteert de partijen van de meerderheid als een pijnlijke zweer. Dat de regering in dezelfde beweging een andere kleine vakbond de overlegorganen binnenloodst, is echter op zijn minst opmerkelijk.

Het is niet ondenkbaar dat de maatregel van de regering bij de bevolking op het nodige begrip kan rekenen, onder het motto: de bonden zaaien wat ze hebben geoogst. Bij de treinreizigers die de voorbije jaren het slachtoffer waren van een al dan niet wilde, onaangekondigde of andere staking van deze of gene vakbond, is het ongenoegen over de onbetrouwbaarheid van de spoorwegen immers groot. Dat die acties dan ook nog eens worden georganiseerd voor het behoud van privileges en statuten die betaald moeten worden door mensen die zelf nooit van die privileges en statuten zullen kunnen genieten, verhoogt alleen maar het begrip van de treinreiziger.

Dat de regering zo openlijk en ongegeneerd rommelt met syndicale vrijheden, is echter verontrustend. De vraag of het uitschakelen van de kleine spoorbonden de voorbode is van erger, is een terechte vraag. De vrees van de vakbonden dat deze regering het stakingsrecht nog meer wil inperken, is een terechte vrees. Dat deze regering geen hoge pet op heeft van de vakbonden, en vice versa, is geen geheim. Dat er op het Antwerpse schoon verdiep een partijvoorzitter logeert die de vakbonden liever kwijt is dan rijk, is algemeen geweten.

Ook al zal het wellicht niet zo’n vaart lopen, het kan geen kwaad om er onszelf nog eens aan te herinneren dat de sociale verworvenheden die we de voorbije eeuw hebben opgebouwd, te danken hebben aan sterke en onafhankelijke vakbonden die niet terugdeinzen voor af en toe een ferme staking. Zo niet werkten we nu waarschijnlijk nog altijd zes dagen per week en veertien uur per dag voor één euro per uur. Of zoals een vakbondsman het ons gisteren nog zei: het eerste dat dictators afschaffen, dat zijn persvrijheid en vakbondsrechten.