Graffiti op zaterdag

Kabaal

Print
Kabaal

Foto: LD

Aflevering nr. 1370 - Aan de spoorwegovergang kon ik al horen dat er iets niet in orde was. Ik was tegelijk nieuwsgierig en ongerust over de oorzaak van het kabaal aan de vijver.
* * *

Toen ik vorige week vrijdag van een quiz thuiskwam, vertelde m’n vrouw me dat er iets ergs gebeurd was met Hillary Clinton. Even vreesde ik dat een of andere gek haar had neergeschoten - in de VS is dat nooit denkbeeldig. Het bleek te gaan over de FBI en mogelijk nieuw bezwarend bewijsmateriaal. 
Mijn vrouw is Amerikaanse en ziet een president Trump echt niet zitten. Haar moeder in LA heeft al gezegd dat ze naar Canada zal verhuizen als hij het toch wordt.
Ik maak me ook zorgen omdat Trump met Poetin een ‘deal’ wil sluiten die voor Europa nefaste gevolgen kan hebben. 
Die nacht sliep ik onrustig. Ik droomde over enge toekomstscenario’s voor de planeet, misschien zelfs een wereldoorlog. ’s Ochtends kostte het me moeite om m’n gemoedsrust terug te vinden.

* * *

Het lawaai aan de vijver klonk als een reeks slagen - een geluid zoals wanneer een duiker plat met zijn buik op het wateroppervlak terechtkomt. 
Het bleek van een zwaan te komen die in moeilijkheden verkeerde. Het dier sloeg onophoudelijk met de rechtervleugel op het water.
Het duurde even voor ik begreep wat er aan de hand was. De zwaan was niet verwond of verlamd zoals ik eerst had gevreesd, maar bleek op de vlucht voor een andere zwaan en drie juveniele exemplaren. De dieren deden er alles aan om de vleugelklappende zwaan weg te jagen.

* * *

Paul Auster is een van m’n favoriete auteurs. In een interview op de BBC donderdagnacht, had hij het over de verkiezingen: “We zijn even verdeeld als aan het begin van de burgeroorlog in 1861. Ik ben nooit eerder zo wanhopig geweest over wie we zijn als land. Iedereen die ik ken is een zenuwinzinking nabij.” 

* * *

De arme zwaan zocht de randen van de vijver af, maar durfde nergens aan wal te gaan. Om niet bijgehaald te worden deed ze een beroep op de extra propellerkracht van haar rechtervleugel. Het was niet om aan te zien hoe het dier afzag.
Met andere wandelaars probeerde ik oplossingen te bedenken, niets bleek uiteindelijk haalbaar. Het stemde me droef te moede. 

* * *

Vandaag praatte ik met m’n Amerikaanse schoonzus Karen, en vroeg haar op de vrouw af voor wie ze gaat stemmen.
“Ik blijf thuis”, antwoordde ze: “Ik ben voor geen van beiden.”
Ik probeerde uit te leggen dat ze daarmee een stem aan Trump geeft. Ik had niet de indruk dat ik haar kon overtuigen.
Toen ik vroeg voor wie haar man Bob zou stemmen, hoorde ik wat ik gevreesd had: voor Trump. Vorig jaar was hij nog voor de linkse kandidaat Bernie Sanders. Zijn afkeer voor Clinton was duidelijk groot genoeg om de kant van de Republikeinse kandidaat te kiezen.

* * *

Auster vertelde hoe racistisch deze stemming is. Met de verkiezing van Obama leek het alsof de huidskleur van een president er niet meer toedeed. Maar tegenstanders gebruiken vandaag opnieuw racistische slogans die in de 21ste eeuw niet meer mogelijk leken. 
Auster vertelde een anekdote over een recente taxirit in New York. De chauffeur, een jonge, intelligente zwarte Amerikaan, vatte het zo samen: “Trumps slogan ‘Make America great again’ betekent gewoon: ‘Make America white again’.”

* * *

Wees stil, m’n kind, er is niets,
en alles is zoals je kan zien: het bos, 
de rook, de spoorrails die verdwijnen.

Edith Södergran (1892-1923), ‘Niets’

* * *

Een dag later ben ik terug in het bos. Aan de spoorwegovergang is het stil, aan de vijver is het stil.
Ik ontwaar de zwanen helemaal aan de andere kant van het water. Tot mijn verbazing zijn ze er alle vijf, ook de zwaan die op de vlucht was. Vandaag schieten ze blijkbaar met elkaar op.
Mijn aandacht gaat vervolgens naar wat zich vlak voor mijn ogen afspeelt. Er is geen wind. De bladeren van de eik vallen neer op het water. Het vergt al mijn aandacht om de muziek van de stilte te kunnen horen.

Good luck en tot ziens.
Uw trouwe dienaar, FB