© Photo News

EK VELDRIJDEN. Nederlandse De Jong wint bij de vrouwen, Sanne Cant zesde

De Nederlandse Thalita de Jong heeft zondag de Europese titel bij de vrouwen elite veroverd op het EK veldrijden in het Franse Pontchâteau. Regerend wereldkampioene De Jong finishte solo nadat ze halverwege de cross alleen op avontuur was gegaan. In de sprint om de tweede plaats haalde haar landgenote Lucinda Brand het van de Française Caroline Mani.

Titelverdedigster Sanne Cant moest vrede nemen met de zesde plaats. Jolien Verschueren greep met een vierde stek maar nipt naast het podium.

22 rensters kwamen aan de start in Pontchâteau, een start die al meteen ontsierd werd door een valpartij met twee Britse vrouwen: Helen Wyman en Nikki Brammeier (Harris), vorig jaar nog goed voor brons op het EK. Het duo kon niet meer verder en werd voor verzorging overgebracht naar de medische post.

Ook daarna kwamen trouwens nog enkele vrouwen ten val, onder hen ook onze landgenote Jolien Verschueren die nochtans goed mee was in de kopgroep. Cant ontsnapte net aan de valpartij, maar moest aan de materiaalpost wel van fiets wisselen omdat ze werd aangetikt.

Vooraan werd niet gewacht, al bleef het pak wel zo’n drie ronden bij elkaar. Daarna kregen we met De Jong, Cant en Brand drie rensters op kop. De Jong versnelde een paar keer en ontdeed zich van haar rivales, een voorsprong die ze niet meer weg zou geven. Achter haar koerste titelverdedigster Cant lange tijd op een tweede plek, maar de Lilse zag een derde Europese trui in rook opgaan, en drong niet meer aan. Ze werd bijgebeend door Caroline Mani. Wat later sloot ook Verschueren nog aan, met Brand die na een paar mindere rondes was teruggekeerd.

Het was vooral Verschueren die het tempo bepaalde, maar de renster uit Kruishoutem zou dat niet kunnen volhouden en zag op het eind Mani en Brand een podiumplek innemen. Het goud voor De Jong, een vierde stek voor Verschueren, een zesde plaats voor Cant en een negende stek voor Ellen Van Loy.

© AFP

“Trots op deze truien”

“Ik ben trots op deze drie truien”, zei Thalita de Jong na afloop in het Franse Pontchâteau, “ik koester ze allemaal. Drie ronden heb ik de kat uit de boom gekeken”, deed ze haar verhaal, “daarna versnelde ik bergop en zag ik dat een kloofje had aan de trappen. Ik keek niet meer om en ging voluit.”

De Nederlandse diepte haar voorsprong ronde na ronde uit en heerste in Pontchâteau. “Ik ben trots dat ik hier deze titel pak”, zei ze, “want ik was toch wel nerveus voor de start. Ik was samen met Lucinda (Brand, red) de grote favoriete omdat we op zo’n parcours als wegrensters in het voordeel zijn. Als je het dan ook kan afmaken, doet dat enorm veel deugd.”

In het Belgische kamp overheerste dan weer vooral ontgoocheling. “Zonder een valpartij in de eerste ronde, sta ik wel op het podium”, verklaarde Jolien Verschueren. “Een Française tikt me aan, waardoor ik ten val kwam. Daar verlies ik zeker 20 of 30 seconden. Heel jammer, want andere keren mis ik vaak mijn start en nu was ik wel eens goed weg en kom ik ten val. Dat kost me natuurlijk krachten, krachten die ik op het eind mis.” Verschueren keerde nog wel terug naar een groepje dat streed om de zilveren medaille, maar zag een sterkere Brand en Mani het eremetaal grijpen. “Vorig jaar won ik zilver, nu heb ik niets, dus ja, ik ben ontgoocheld.”

Ook Sanne Cant was niet tevreden. “Ik kwam niet naar hier voor een zesde stek”, deed ze haar verhaal, “wel voor een derde Europese titel. Toen Thalita bij me wegreed, kreeg ik even een mentale dreun.” Cant reed voor een zilveren plak, maar drong niet echt aan en werd bijgebeend door een groepje met achtervolgers. “Ik moest toch even naar adem happen omdat ik lange tijd had geprobeerd om De Jong te volgen, toen dat niet lukte, kreeg ik een mentale tik. Voor een tweede plek kwam ik ook niet naar hier, ik heb al genoeg medailles in mijn kast, ik wilde die titel en had er nog weinig zin in. In mijn hoofd was ik al bezig met de Koppenbergcross.”

Is het verschil tussen De Jong en Cant dan zo groot? “Neen, dat denk ik niet”, stelde de Belgische kampioene, “laat ons koersen op een parcours zoals vorig jaar in Huijbergen en je krijgt een mooie strijd. Nu kreeg ze hier een parcours op maat, want als wegrenster ben je hier in het voordeel.”

Toon Aerts is Europees kampioen bij de elite

Toon Aerts (Telenet Fidea Lions) heeft zondag op het EK veldrijden in het Franse Pontchâteau de Europese titel bij de mannen elite veroverd. De 23-jarige Kempenaar verraste met een demarrage iets na halfweg koers de favorieten en kwam solo over de meet. Lees hier een uitgebreid verslag!

Junioren: Topfavoriet Pidcock snelt naar Europese titel, brons voor Kielich

© BELGA

Thomas Pidcock kroonde zich tot Europees kampioen bij de junioren. De Britse topfavoriet soleerde in het Franse Pontchâteau naar de zege voor de Fransman Nicolas Guillemin. Onze landgenoot Timo Kielich pakte het brons. Met Andreas Goeman eindigde nog een tweede Belg in de top tien, hij finishte op de negende plaats.

De eerste ronde kon nog niet meteen voor afscheiding zorgen in het omvangrijke peloton van 52 deelnemers. Een grote groep van zo’n 15 à 17 renners bleef lange tijd bij elkaar. In de tweede ronde sleurde de Britse topfavoriet Pidcock een paar keer op kop en dunde hij het pak verder uit. Het peloton brak in stukken, een groepje van acht renners reed voorop met daarin ook twee landgenoten: Yentl Bekaert en Toon Vandebosch.

In de derde ronde ontbond Pidcock zijn duivels en ontdeed hij zich van de rest van het pak. De Fransman Bonsergent bood nog even weerstand, maar ook hij moest na enkele honderden meters de Brit laten rijden. Pidcock bouwde zijn voorsprong verder uit, achter hem vormde zich een groepje met vier achtervolgers: drie Fransen: Guillemin, Antoine Benoist en Antoine Raugel en onze landgenoot Timo Kielich.

Op de Brit stond geen maat, de strijd om de ereplaatsen werd gevoerd tussen Kielich en Guillemin, die de twee andere Fransen achter zich lieten in het slot. Kielich kreeg het lastig in de voorlaatste ronde, klampte aan en zou uiteindelijk vrede moeten nemen met brons, goed voor de tweede Belgische medaille na het goud voor Quinten Hermans bij de beloften op zaterdag.

“Deze medaille had ik helemaal niet verwacht”

Timo Kielich, uit Alken in Limburg, moest nochtans op de vijfde startrij plaatsnemen. “Niet evident”, stak hij van wal, “na de start bezette ik de 20e à 25e positie. Ik bleef rustig, was niet nerveus en geleidelijk aan schoof ik op. Opeens reed ik op een tweede stek.”

Aan topfavoriet Pidcock viel weinig te beginnen. De strijd om de andere podiumplaatsen was spannender en Kielich kreeg het brons niet cadeau met nog drie Fransen in zijn wiel. “Gelukkig spanden ze niet echt samen tegen mij”, vertelde hij, “het was ieder voor zich in dat achtervolgend groepje.”

Het kwartet werd uitgedund tot een duo met Guillemin en Kielich, die het in het slot nog zwaar te verduren kreeg. “Ik had het heel lastig om die Fransman nog te volgen”, moest hij toegeven. “Toen ik in de voorlaatste ronde aan de balken sprong, tikte hij ook nog even mijn stuur aan en kwam ik bijna ten val. Gelukkig bleef ik recht en kon ik verder fietsen, maar daarna was het vet van de soep. Ik had al een paar keer het gaatje moeten laten en wat later op die klim moest ik hem helemaal laten rijden. Nu goed, ik ben blij met deze bronzen medaille, een voor mij onverwachte plek op het podium.”

Kielich combineert het veldrijden met mountainbike in de zomer. “Ik doe het allebei graag”, sprak hij, “en zolang de combinatie haalbaar is, wil ik dat verder doen.” Is hij dan een betere veldrijder of mountainbiker? “Vandaag blijkbaar toch een betere crosser”, eindigde hij met een grapje, “maar ik had dan ook een superdag en voorlopig is deze winter in de cyclocross beter dan mijn zomerseizoen.”