© EPA

RECENSIE. Bryan Ferry, held met achillespees

Drie maal deze week speelt Bryan Ferry concerten voor uitverkochte zalen in ons land. Zijn eerste passage voor een volgestouwd Kursaal in Oostende zondagavond, was goed, maar niet perfect. Vooral de stem van de voormalige Roxy Music zanger bleek af en toe de achillespees van het stijlicoon van 71.

Kwantitatief zat het allemaal snor in Oostende. Alle zitjes bezet, tien muzikanten op het podium waar Marvin Gaye begin jaren ‘80 zijn comeback maakte en een 25-tal songs die in twee uur de revue passeerden. De vaart zat er steevast goed in: geen gelul tussen de songs, maar spelen. Het gros van de set kwam uit de back catalogue van Roxy Music.

Waren al die tien muzikanten nodig? Niet per se, maar de sound zat vanaf seconde één wel helemaal juist in de haak: vol gloed, elk detail hoorbaar. Ferry zette regelmatig - ook letterlijk – een stap opzij om zijn muzikanten hun ding te laten doen in de spotlight. Vooral de in strakke zwarte jurk geklede saxofoniste kreeg daarbij – terecht – het meeste bijval van het publiek. Een publiek waar overigens zeer weinig jonge veulens te bespeuren waren. Ook de leadgitarist mocht regelmatig een stap naar voren zetten. Meestal dik in orde, maar soms net ietsje te macho in zijn spel. Ook qua outfit viel deze Deense rocker uit de toon bij de typische stijl en elegantie van de 71-jarige zanger en zijn kompanen. In het algemeen kan je ook stellen dat deze bezetting er maar braafjes uitzag vergeleken met de extravagante kleurpaletten van weleer toen Brian Eno en Phil Manzanera nog hun lijntjes trokken op de flanken. Soit, die tijden zijn voorbij.

Muzikaal wisselde de set meermaals van jas: van ingetogen (Dylans ‘Don’t Think Twice, It’s All Right’ enkel begeleid door piano en harmonica) tot punky (‘Do The Strand’), van stijlvolle klasse (‘Slave To Love’) tot dreigend (‘In Every Dream Home A Heartache’).

Maar al snel werd duidelijk dat de achillespees van het concert vooral bij Ferry zélf lag: hij ziet er nog altijd goed uit, zijn songs blijven onverwoestbaar, maar zijn stem heeft niet meer dezelfde glans als weleer. Naarmate het concert vorderde, hoorde je hem almaar heser worden, wat des te meer opviel in ‘More Than This’ en ‘Avalon’. In het ruigere en swingende slotoffensief was daar echter weinig van te merken toen het publiek uit zijn comfortabele zitjes verrees door kwieke versies van ‘Lets Stick Together’, ‘Virginia Plain’ en ‘Editions Of You’.

Kortom: een goed concert met bij momenten echte flarden magie, maar niet legendarisch.