Carl Huybrechts

COLUMN. "Hier is iemand de pedalen helemaal kwijt"

COLUMN. "Hier is iemand de pedalen helemaal kwijt"

Foto: HBvL

Een mens heeft de neiging het goede te onthouden. Alle fijne herinneringen staan in vetjes in ons geheugen geprint, minder aangename faits divers worden makkelijker gewist (auto-delete) of in een mapje gestoken dat ergens achteraan zit.

Het is een zelf aangekweekt vermogen dat onze soort in staat stelt te hopen en te overleven. Vandaar dat we denken dat het een mooie zomer is geweest. De waarheid is: enkele dagen goed weer in juli, en de laatste twee weken van augustus viel het ook wel mee, voor de rest nat en koud. Het moet verdomme drie volle maanden zomeren, het hooi moet heel die tijd warm geuren op de weiden, de mastentoppen moeten kraken in bossen, zo waren toch al onze kinderzomers, of niet soms? Net zoals het alle winters sneeuwde en er altijd ijs op de vijvers lag.

Wat schuift mijn memorie naar voren als ik probeer te bedenken wat de televisiezenders hebben gepresteerd tijdens de afgelopen maanden. Een beetje Olympische Spelen zeker? Live naar hockey gekeken. Toch altijd fijn om de Kezen op hun doos te geven. En de medailles van Tim en Greg en Dirk Van Tichelt. Voor de rest blijft er niet veel hangen. Dat ligt ook aan mezelf. In de zomer zit ik niet voor het scherm maar wel buiten, zo lang mogelijk, zelfs als het regent. Dat laatste is geen gezicht zeggen mijn kinderen.

Maar nu moet ik weer, want HALLO wacht. Het fijne daarvan is vooral dat ik weer elke week met u van gedachten kan wisselen. Hoe denkt u bijvoorbeeld over de uitval van Karl Vannieuwkerke, de Gollum uit de Westhoek, naar een vrijetijdsscheidsrechter. De man had het aangedurfd het dochtertje van het televisiefenomeen te weigeren aan een jeugdwedstrijdje te laten deelnemen omdat papa haar identiteitskaart vergeten was. Of je altijd en overal rigoureus de regels moet toepassen, daarover kunnen we een boom opzetten, maar hoe Vannieuwkerke zijn status misbruikte en op de sociale media en in een column in een krant tekeerging tegen een arme man die ook maar zijn vrije dag had opgeofferd… “U vond duidelijk dat u het middelpunt van de belangstelling verdiende”, sneerde de VRT-man, terwijl we natuurlijk allemaal weten dat dat middelpunt al ingenomen is door Vannieuwkerke zelf, en al wie probeert in de buurt te komen zal het bekopen. “U snauwde een kind toe met een stem zoals ze tijdens de Tweede Wereldoorlog moet hebben geklonken in Duitse bunkers.” Over een foute en totaal misplaatste vergelijking gesproken. Hier is iemand de pedalen helemaal kwijt, of beter nog, hier loopt iemand heel erg ver naast zijn schoenen. Een moeilijke oefening met zo’n korte beentjes.

Het nieuwe tv-seizoen schenkt ons gelukkig een juweel van een serie: ‘Spoed 24/7’. Tientallen en tientallen onbemande camera’s zijn opgesteld in de spoedafdeling van het Universitair Ziekenhuis in Leuven en registreren daar 24 uur per etmaal de ellende waarmee het lot de mensheid tart. Als je kijkt, grijpt de weemoed je bij de keel.

Een oudere man, José, liet het leven na een banale liesbreuk. We zagen zijn doodsstrijd. Jeanine bleef alleen achter. “Hij klaagde nooit, hij had nooit iets… Een betere kost ik niet hebben, hij hielp met alles.” De makers, monniken die honderden uren materiaal hebben bekeken en gefilterd tot alleen de goudklompjes overbleven, zorgen gelukkig voor wat comic relief tussendoor. Zoals de passages met Staf die van zijn fiets was gevallen en een vrouw heeft die op alle vragen antwoordt die aan hém worden gesteld. “Ge moet zeggen als ’t zeer doet, hé papa”, zei ze tijdens het onderzoek dat hij onderging. Toen hij wou antwoorden, kwam ze al tussen: “Sst, Staf, zwegt efkes.” De vriendelijke verpleegster sneed wat koetjes en kalfjes aan en vroeg aan Staf: “Ah, hebt ge groenten in uwen hof?” De vrouw antwoordde: “Och, zwegt, alles heet em, álles. Behalve champignons, da heet ’m nie. En Staf, godde nu zwijge, anders mislukt dat hier!”