Jobs, jobs, jobs

Print
Jobs, jobs, jobs

Foto: HBVL

Dit en de komende twee jaar komen er in totaal 140.000 nieuwe banen bij. Dat blijkt uit de economische vooruitzichten van de Nationale Bank die gisteren werden voorgesteld door gouverneur Jan Smets. Telt men daar ook nog eens de 40.000 nieuwe banen van vorig jaar bij, dan komt men uit op 180.000 nieuwe banen in vier jaar tijd.

Jobs, jobs en nog eens jobs. Dat was het credo van de regering Michel. Om daartoe te komen zette ze het mes in de overheidsuitgaven, voerde ze een reeks hervormingen door en besliste ze dat de lonen onder controle moesten blijven, o.a. via een indexsprong. Dat zorgde voor veel ongenoegen, betogingen en  stakingen.

Maar wat blijkt nu? De maatregelen van de regering leveren wel degelijk resultaat op. Volgens prognoses van de Nationale Bank komen er dit en de komende twee jaar 140.000 jobs bij.

Vergroten van het aanbod aan tewerkstelling is de meest sociale maatregel die er kan zijn. Het betekent immers dat mensen geen uitkering meer nodig hebben maar een inkomen hebben, waarop ze belastingen en SZ-bijdragen betalen waardoor ze op hun beurt solidair worden. In feite is er geen enkele reden meer voor politieke stakingen. Helaas zal dat niet zo zijn. De verklaring daarvoor hoeft men niet ver te zoeken, het groepsbelang en het eigenbelang zijn in dit land bijna altijd groter dan het algemeen belang.

Met die stakingen zitten we bij de actualiteit van de dag. Groen wil een wet die betaalstakingen toelaat bij de spoorwegen. Dit houdt in dat bij een staking van de spoorwegen, de treinen wel rijden maar de reizigers niet hoeven te betalen. Staken en toch werken, op zich vinden we dat een gek idee. Het betekent ook dat de armtierige spoorwegen verlies maken waarvoor, zoals dat veelal gaat met onze spoorwegen, uiteindelijk de belastingbetaler opdraait.

Uiteraard is het zo dat treinstakingen voor veel ergernis zorgen. Wie de trein nodig heeft om te gaan werken of om les te volgen, geraakt niet waar hij moet zijn. Het wordt pas helemaal ergerlijk bij spontane stakingen. Men geraakt wel weg maar geraakt daarna nog maar moeilijk thuis.

Toch denken we niet dat we veel moeten veranderen aan het stakingsrecht. Tenzij één zaak. Bij openbare diensten zouden stakingen enkel mogen na een officiële stakingsaanzegging, spontane stakingen zouden verboden moeten worden. Waarom? Bij stakingen in de privé heeft de burger altijd een alternatief. Staakt de ene warenhuisketen, dan kan hij  terecht bij een andere keten. Dat is niet zo bij openbare diensten. Daarom geen spontane stakingen. Aangekondigde stakingen moeten wel altijd kunnen. Dan weten we op voorhand waar we aan toe zijn en kunnen we ons daar ook op organiseren.