slangen op maandag

© HBvL

Het panda-effect

Het belangrijkste nieuws van de afgelopen dagen had nu eens niets met stakingen, vluchtelingen of aanslagen te maken. Dat nieuws was live te volgen op nieuwssites, net zoals bij de aankondiging van het einde van de oude K3. Maar het was van een heel andere orde. Het was geen einde waarvan we getuige waren, maar een nieuw begin. In ons land werd namelijk een panda geboren, het kleintje van Hao Hao. Een verdwaalde Amerikaan die naar ons televisienieuws keek, moet gedacht hebben dat hij in een van de meest zorgeloze landen ter wereld terechtgekomen was.

Noël Slangen

Ik krabde mij in het haar bij het zien van zoveel aandacht voor dit kleine beestje. Toen ik er voor het eerst een foto van zag, verbaasde ik me er ook nog eens over dat panda’s vleeseters waren. Maar dat kleine roze knaagdierachtige wezentje in de muil van Hao Hao bleek geen eten maar de pasgeborene te zijn. Een vervaarlijk uitziend teken van affectie. Die uitgebreide aandacht leek me eerst wat belachelijk. De impact op de harten van de Belg leek zowaar nog groter dan de impact op de bankrekening van Marc Coucke. Maar het zette me ook aan het denken. Misschien is het probleem dat we niet vaak genoeg mikken op een panda-effect. Het effect met iets uit te pakken dat uniek en prestigieus is.

Wie herinnert zich de vierde man op de maan? Of de derde keer dat uw kind mama zei of zijn derde stapjes zette? Wie weet welke dierentuin de meeste pinguïns heeft? Welke gemeente de meeste sporthallen? Of welk land de laagste staatsschuld? Het zijn andere dingen die het verschil maken. Dingen die uniek zijn en die je overal tegenkomt. Daarom trekken ze veel aandacht en veel volk. Ze worden een onlosmakelijk deel van hun omgeving, een stukje van het karakter, de geur en het uitzicht. De panda’s horen thuis in het rijtje van de Eiffeltoren, het Guggenheim-museum van Bilbao, de schilderijen van Brueghel, George Clooney die Nespresso drinkt, de rode onderkant van Louboutin-schoenen, de glazen piramide op de koer van het Louvre en de gratis bussen van Hasselt.

De twee dingen die deze voorbeelden gemeenschappelijk hebben, is dat ze in het begin belachelijk gemaakt werden en dat ze veel geld kosten. Het zijn unieke statements en je mag er voor of tegen zijn, maar ze eisen je aandacht op en blijven als lijm aan een regio, persoon of bedrijf plakken. De keuze voor het veilige, het rationele en datgene wat iedereen doet is natuurlijk veel gemakkelijker. En vaak goedkoper. Maar je maakt er nooit het verschil mee. En is verschil maken niet hetgeen we meer nodig hebben?

Noël Slangen