© HBvL

DE KERN

Cumulmaagden

Eén persoon, één mandaat. Dat is het nieuwe credo van de Vlaamse socialisten. Sp.a-burgemeesters van een gemeente met meer dan 20.000 inwoners en sp.a-schepenen van een gemeente met meer dan 30.000 inwoners zullen vanaf 2018 geen Vlaams, federaal of Europees parlementslid meer kunnen zijn. Dat staat in de nieuwe partijstatuten, die gisteren op het partijcongres in Plopsaland De Panne zijn goedgekeurd.

Yves Lambrix

Dat niet elke socialist dit cumulverbod toejuicht, spreekt voor zich. Sterke burgemeesters annex bekwame parlementsleden als Peter Vanvelthoven (Lommel) of Hans Bonte (Vilvoorde) zullen over twee jaar moeten kiezen. Los van persoonlijke ambities, neemt de sp.a ook als partij een groot risico’s: dit verbod zal haar kieslijsten ontegensprekelijk verzwakken. Uit onderzoek blijkt immers dat burgemeesters en schepenen bij parlementsverkiezingen beter scoren dan anderen.

Hoewel de ‘decumul’ gisteren de meest bekeken attractie in Plopsaland was, staat nu al vast dat sp.a haar burgemeesters en schepenen bij de federale en Vlaamse verkiezingen van 2019 sowieso zal inzetten, maar niet op een verkiesbare plaats: als zo’n burgemeester verkozen raakt maar lokaal blijft, gaat een opvolger naar Brussel. Kiezers interpreteren dat niet zelden als kiesbedrog. Wat er van zij, het is moedig dat een partij die in de laatste peiling amper op 14,7 procent afklokte, dit risico durft nemen. “We hebben genoeg talent in huis en het is net de bedoeling om jonge mensen kansen te geven”, maakt John Crombez zich sterk.

Bij de Vlaamse meerderheidspartijen werd gisteren lauw gereageerd. N-VA, CD&V en Open Vld hebben immers al langer een cumulverbod. Maar als nagenoeg elke vraag tot uitzondering daar positief wordt beantwoord, kan je beter spreken over het axioma van de hypocrisie. Of dacht u dat hogere partijorganen Bart De Wever (Antwerpen), Patrick Dewael (Tongeren) of Raf Terwingen (Maasmechelen) zouden verbieden om lokaal én nationaal te gaan? Vooralsnog is Groen de enige Vlaamse cumulmaagd, want die partij heeft een lange, strikte traditie inzake cumulverbod.

Slotsom: cumuls zijn een ambigue aangelegenheid. Er zijn cumulkampioenen die integere, hardwerkende, bekwame politici zijn, net zoals er postjespakkers zijn die het eigenbelang boven het algemeen belang stellen. Hét tegenargument voor een cumulverbod is dat een parlementslid via zijn lokaal mandaat beter voelt wat er bij de basis leeft. Dit is pure nonsens. Niets belet parlementsleden om de band met de Dorpsstraat als ‘gewoon’ gemeenteraadslid te onderhouden. Benieuwd wat de kiezer in 2019 hierover denkt, temeer omdat politieke moed in dit land zelden wordt beloond.