Drama voor Eline Berings: atlete mist EK en Olympische Spelen door zware knieblessure

Print
Drama voor Eline Berings: atlete mist EK en Olympische Spelen door zware knieblessure

Foto: AP

Eline Berings moet een kruis maken over het EK atletiek in Amsterdam (6-10 juli) en de Olympische Spelen in Rio de Janeiro (5-21 augustus). De hordeloopster scheurde op training de meniscus van haar knie, zo bevestigt ze vrijdag op haar blog.

Het noodlot sloeg toe toen Berings over een horde sprong en slecht neerkwam. "Zo'n sprong heeft ze al duizenden keren gedaan, dit was echt domme pech. Bij haar afzet geraakte ze licht uit balans waardoor ze ook in de zweeffase wat uit balans was. Bij het neerkomen knikte haar voet weg en schoot er iets in haar knie", legt haar trainer Philip Gilson uit. "De volgende ochtend liet ze mij weten dat de knie zwaar gezwollen was. Helaas bleek de meniscus gescheurd. Er zit heel veel vocht en bloed in de knie waardoor het nog niet goed te bestuderen was, maar haar seizoen is hoe dan ook afgelopen. Een operatie is zeker nodig. Hopelijk is het alleen de meniscus."

Berings (29) was nog maar net weer fit nadat ze in het voorjaar van 2015 een scheur in de kruisbanden opliep. Vier jaar geleden haalde Berings op de Olympische Spelen in Londen de halve finales op de 100 meter horden. In 2009 werd ze Europees indoorkampioene op de 60 meter.

Berings: "En toen was alles plots anders"

Op haar website bevestigde Berings het nieuws: "Waar zal ik beginnen… Een dik jaar geleden ging ik van de hemel naar de hel. Ik liep een zware knieblessure op: voorste kruisband gescheurd. Zoals jullie weten heb ik me vanaf dag 1 volledig gesmeten in mijn revalidatie en dit met succes. Deze winter liep ik al weer competitie op een degelijk niveau en nu was ik helemaal klaar voor de Olympische zomer: Amsterdam en Rio! Gesterkt door mijn tegenslagen, kon ik wel de hele wereld aan."

"Rustig ben ik blijven werken, blijven bouwen tot waar ik nu sta, dag op dag, week op week. Met een positieve focus en vol overgave, zoals ik altijd doe, zoals ik ben en zoals ik leef. Zaterdag stond mijn eerste competitie gepland: de interclub in Nijvel. Daarna zou het richting Hengelo gaan voor de FBK games en op mijn 30ste verjaardag zou ik lopen op de IFAM in Oordegem. Rotsvast was ik overtuigd dat ik op een van die wedstrijden al top ging zijn en mijn tickets voor het EK en de Olympische Spelen zou halen. Afgelopen woensdag ging ik nog wat startjes en sprongen doen om mij helemaal klaar te stomen."

"Toen ging het mis. 1 kleine sprong (die ik al 1000den keer gedaan had), over een (te?) lichte horde, 1 kleine hapering, 1 slechte landing en het noodlot slaat toe. Ik voelde het onmiddellijk: het was niet goed. “Niet weer, niet ik, niet nu, NEE!!!!!!!!”. Toen begonnen 2 dagen van balanceren tussen hoop en wanhoop. Angst, twijfel, verdriet maar ook hoop. Het kon misschien nog meevallen, want uit klinische testen kwam niet echt iets dramatisch. Misschien kwam ik er met de schrik van af?? Maar eigenlijk wist ik het wel: dat kon niet, mijn gevoel zei dat het niet goed was en ik heb me daar nog nooit in vergist. Ik ken mijn lichaam goed genoeg. Na onderzoeken en een MRI viel het zware verdict: Meniscus gescheurd. Daarmee Rio nog halen is onmogelijk."

"Plots is alles voor niks geweest, alles weg. Ik heb zo hard gewerkt, ik was zo goed, ik was KLAAR!! Ik heb getraind en geleefd om alles uit mezelf te halen wat er in zit en dat is nu allemaal voor niks geweest, of zo voelt dat nu toch even. Ik keek zo uit naar die 100m horden, MIJN 100m horden. Ik kan nog steeds niet geloven dat Rio niet meer mogelijk is. Ik wil gaan trainen, verder doen, dit is gewoon niet te vatten. Ik moet dit nu allemaal eerst laten bezinken en kijken met de dokters wat kan en wat niet kan en wat alle mogelijke opties zijn naar de toekomst toe. Dat dit een zware teleurstelling is, is wel duidelijk denk ik. Dit 2x op 1 jaar tijd meemaken, dat is gewoon de hel. Toch zal ik dit moeten aanvaarden en ook hier weer mijn eigen weg in vinden. Ik hou jullie zeker op de hoogte, maar meer dan dit kan ik er voorlopig ook niet van zeggen. Dank voor alle steun. Wordt vervolgd…"