Mama

Ophef over moeders die bekennen: “Ik heb spijt van mijn kinderen"

Print
Ophef over moeders die bekennen: “Ik heb spijt van mijn kinderen"

Foto: Shutterstock

Bestaan er nog taboes als het gaat over het moederschap? Bekende en minder bekende vrouwen gaven onlangs nog toe dat het moederschap vaak ploeteren is en soms helemaal geen rozengeur en maneschijn. Maar wat als je als moeder echt wenst dat je dat kind nooit had gekregen? De Britse krant The Guardian schreef er afgelopen week een artikel over dat de discussie opnieuw deed oplaaien.

De Israelische sociologe Orna Donath voerde vorig jaar een onderzoek uit bij 23 moeders die liever geen kinderen hadden gehad. Haar 'Regretting Motherhood: A Sociopolitical Analysis' ging de wereld rond en zorgde ervoor dat er heel wat discussies ontstonden. In Duitsland werd extra olie op het vuur gegooid na de publicatie van 'Die Mutterglück-Lüge' van Sarah Fischer, wat zoveel betekent als 'De Moedergeluk-leugen'. En ook op Amerikaanse websites ging het thema vlot over de tong. Het duurde dan ook niet lang vooraleer de hashtag  #regrettinmotherhood viraal ging.

Voor veel moeders blijkt het het laatste taboe te zijn. Toegeven dat je eigenlijk liever geen kinderen wilde - ook al zie je ze heel graag - stuit op heel wat verzet en onbegrip bij andere moeders en ook heel wat mannen. Sommigen zoals de Duitse columnist Harald Martenstein spreken zelfs van kindermisbruik als je de kinderen zelf ermee confronteert. Hij noemt het betreuren van het moederschap dan ook "al even nutteloos als het verspillen van moedermelk".  

"Ik vind dat het het niet waard was. Mijn lichaam werd verwoest en ik moest later operaties ondergaan om alles te herstellen nadat ik een kind van bijna 4 kilo door mijn lichaam had moeten forceren. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van mijn kinderen, maar je betaalt er een zware tol voor: mentaal, emotioneel en fysiek", klinkt het in een getuigenis van Tammy op de feministische website The Vagenda. "En het is nog erger dat door dit te zeggen mensen me als een monster beschouwen. Zoals ik al zei, ik hou van mijn kinderen en ik zeg hen ook niet dat ik er zo over denk. Ze hebben mij ook veel geleerd, maar ik heb spijt dat ik ze heb. "  

Volgens Donath zijn de hevige reacties te verklaren door het feit dat het moederschap nog steeds wordt gezien als "onmisbaar om het geluk van een vrouw te vervolledigen". Meteen een van de redenen waarom volgens haar vrouwen zonder kinderen al eeuwenlang als egoïstisch, onvrouwelijk en meelijwekkend worden beschouwd. Wie moederschap in vraag durft te stellen, wordt volgens haar pletgewalst door tegenstand, wat het moeilijk maakt om een open debat te voeren.

"Geen postnatale depressie"
Toch lijken het onderzoek en de discussies in de media er nu voor het eerst voor te zorgen dat sommige vrouwen durven toegeven dat ze liever kinderloos waren gebleven en wordt hen de ruimte gegeven om openlijk hun verhaal te doen. "Het is geen postnatale depressie", zegt een anonieme getuige online. "Toch zal zeker iemand me er van proberen te overtuigen dat het een depressie is, net zoals Victoriaanse vrouwen als mentaal ziek werden gelabeld gewoon omdat ze niet gelukkig waren met het leven dat de maatschappij hen voorschotelde. Ik ben perfect gelukkig met mijn leven, of dat was ik tenminste. Mijn zoon is fantastisch en mijn partner extreem hulpvaardig en ik adoreer hen beiden. En nee er werd ook geen druk op mij gelegd om moeder te worden. Ik dacht dat het was wat ik wou. De maatschappij vertelde me dat dat was wat ik wou, toch?"

 

Niet te missen