Vakantie

Personeel verklapt wat het echt vindt van de verschillende nationaliteiten op hotel

Print
Personeel verklapt wat het echt vindt van de verschillende nationaliteiten op hotel

Foto: *

Hoe langer je in hotels werkt, hoe meer nationaliteiten je tegenkomt - en hoe beter je hen leert kennen. Aan hun gasten zullen ze het nooit toegeven, maar in het boek 'Hotelgeheimen' ging auteur Wim Degrave op zoek naar verhalen waaruit blijkt dat een hotelbediende weet wat hij kan verwachten zodra hij ziet met welke nationaliteit je incheckt.

‘Ik kan vaak al als de gasten binnenkomen, zeggen welke nationaliteit ze hebben. Engelsen herken je vaak aan hun smakeloze
kledij. Ook Nederlanders haal ik er vaak zo uit: luid en assertief, meteen zeggen waar het op staat. Belgen, of liever Vlamingen, zijn helemaal anders: erg gereserveerd en vaak bijna bang om iets te vragen. Zo had ik laatst een gepensioneerd koppel over de vloer dat een weekendje aan zee cadeau had gekregen van de kinderen. Die vragen dan heel bedeesd: “Wanneer moeten wij hier zijn voor het ontbijt?” Ik zeg: “Dat mogen jullie helemaal zelf kiezen, het buffet is van acht tot tien.” Dan zie je die mensen helemaal opfleuren.’

"Ik kon op den duur aan het bord zien – of liever: wat er nog van overbleef – wie er had ontbeten. Je hebt natuurlijk uitzonderingen, maar toch is er een tendens, een rode draad. Een Fransman bijvoorbeeld, die pakt een appel, eet die voor de helft op, pakt dan nog een halve sinaasappel, neemt een beetje van een croissant en laat vervolgens alles liggen. Bij Duitsers gebeurt dat niet. Die zijn dan weer helemaal het tegengestelde: die eten heel hun bord netjes op en laten alles proper achter".

"Zwitsers en Luxemburgers: allebei een raar volk. Scandinaviërs daarentegen: zeer hartelijke mensen. In het begin vaak erg gesloten van karakter, maar als je ze beter leert kennen, zijn dat de beste vrienden. Erg trouwe mensen ook – diegenen die wij over de vloer hebben gehad, toch."

"Als ze met hun vrouw komen, zijn Engelsen de braafste gasten die je je maar kunt voorstellen. Maar zonder vrouw en in groep veranderen ze verdorie in een bende varkens."

"Mij viel het vooral op dat Amerikanen doorgaans dik zijn. En overdreven enthousiast: “Oh great!” of “The chocolats are fantastic!” Dat soort onzin … Typisch, maar het ging er echt zo aan toe. Vaak waren er Amerikanen die door de jetlag volledig gedesoriënteerd
waren. Ze kwamen hier ’s namiddags compleet kapot aan in het hotel om meteen in hun bed te kruipen. Daarna waren ze een heel ander persoon. Soms zelfs vriendelijk."

"De grootste viezeriken zijn Chinezen. Ik heb eens een Chinees over de vloer gehad die aan de receptie in de paraplubak wilde spuwen, maar ’m net miste. Uitgerekend een Duitser stond achter hem uit te checken. Zijn gezicht sprak boekdelen."

"Nederlanders zijn … Nederlanders, hé. Luidruchtig. Ik denk niet dat hier ooit één Nederlander op zijn eentje stilletjes aan de bar heeft gezeten. Die zwaaien de deur open en beginnen meteen met “Hai!”’

 

Hotelgeheimen van Wim Degrave is uitgegeven bij Van Halewyck en verkrijgbaar vanaf 12 mei. Richtprijs: 22,50 euro

 

Niet te missen