Meer investeren

Print
Meer investeren

Foto: HBVL

Wat er nu gebeurt in en met onze gevangenissen, is kenmerkend voor het beleid zoals het de voorbije decennia werd gevoerd. Te veel gevangenissen zijn verouderd en er zijn te weinig cellen voor het aantal gevangenen. Het gevolg zijn mensonwaardige omstandigheden, waarvoor ons land al bij herhaling werd veroordeeld, en grote spanningen binnen de gevangenismuren.

Het gevangenispersoneel draait hiervoor op en reageert zijn frustraties af met een veelvoud aan kleine en grote stakingen. Wanneer dan ook nog eens gesleuteld wordt aan de werkorganisatie, is het hek helemaal van de dam. Al valt het wel op dat er vooral in Franstalig België wordt gestaakt, waar men blijkbaar te lang heeft gewacht met de invoering van de nieuwe werkorganisatie.

Hoe dan ook, onze gevangenissen zijn een puinhoop en minister van Justitie Koen Geens slaagt er zelfs niet meer in om een akkoord te sluiten met de bonden omdat hij en bij uitbreiding de hele Wetstraat niet meer geloofd worden door de gevangenisbewakers die opdraaien voor het vuile werk.

Hoe is dit nu mogelijk ondanks ons hoog overheidsbeslag? Het antwoord is heel simpel: een compleet fout gelopen verhouding tussen personeelsmiddelen, werkingsmiddelen en investeringen. Internationale vergelijkingen liegen niet en geven duidelijk aan dat we in verhouding veel mensen hebben die voor de overheid werken. We hebben in verhouding veel politiemensen, veel gevangenisbewakers, veel rechters, veel van alles. Dat betekent dus ook veel personeelsuitgaven. Maar omdat de financiële middelen van de overheid - ondanks het grote overheidsbeslag - hoe dan ook beperkt blijven, wordt er bespaard op de werkingsmiddelen en nog meer op de investeringen. Het resultaat kunnen we elke dag zien: verouderde gevangenissen, onderkomen overheidsgebouwen, belabberde wegen, lekkende stationsgebouwen en een justitiegebouw in Brussel waarvan de restauratiesteigers op hun beurt aan restauratie toe zijn.

De enig mogelijke oplossing is een verder terugdringen van de personeelskosten ten voordele van de werkingskosten en de investeringen. Dit betekent minder maar goed betaald personeel via afvloeiingen en het niet vervangen van gepensioneerden, en een meer flexibele inzet van het overheidspersoneel. Daar is een regering voor nodig die ook niet populaire maatregelen durft te nemen - want de vakbonden zullen altijd tegen elke hervorming zijn - en die voldoende lange adem heeft om ze uit te voeren. Dat is een gigantische uitdaging, omdat onze politici verslaafd zijn aan geld uitgeven aan nieuwe initiatieven waarvan ze denken dat ze de bevolking gunstig stemmen. Ze zouden gezien de stemverschuivingen van verkiezing tot verkiezing ondertussen beter moeten weten.