Algemeen gevoel

Print
Algemeen gevoel

Foto: HBvL

De socialistische gemeenschappelijke actie vierde gisteren 1 mei met optochten en toespraken. Dat is elk jaar zo. 25 jaar lang zaten de socialisten in de Vlaamse en de federale regering. Al moeten we er volledigheidshalve aan toevoegen dat de sp.a even niet in de federale regering zat. Al die tijd dienden de 1 mei-vieringen om de verdiensten van de partij voor onze sociale welvaartsstaat in de verf te zetten en nog meer te beloven. Maar nu de socialisten in de oppositie zitten, is er alleen nog maar kritiek. Turteltaks of is het nu Tommeltaks, Panama Papers, hervorming van de pensioenen, veiligheidsbeleid, flexibilisering van de arbeidstijd, kerncentrales, vluchtelingenbeleid. Niets is nog goed.

Zo wordt nu eenmaal het spel van meerderheid en oppositie gespeeld. Maar laten we vooral niet overdrijven. Het is zelfs de vraag of een regering met socialisten een fundamenteel ander beleid zou voeren. Accentverschillen, dat wel. Maar een echt ander beleid, we geloven het niet. Het beleid wordt meer bepaald door de situatie dan door de samenstelling van de regering. Daarom dat alle regeringen in Europa in grote mate een gelijkaardig beleid voeren. 

Dit hoeft nog niet te betekenen dat de socialistische kopmannen maar wat uit hun nek stonden te kletsen tijdens hun toespraken. Hun voornaamste punten van kritiek sloegen op het veiligheidsbeleid en op de fiscaliteit. En daar hebben ze een punt. Al moeten ze ook in deze opletten voor al te forse kritiek. Het is niet deze federale regering die desinvesteerde in het veiligheidsbeleid. Integendeel, ze trekt er meer geld voor uit want men heeft het in het regeerakkoord aangestipt als een prioriteit. En de Panama Papers waar keihard naar werd uitgehaald, zijn een plaag die we al tien tot vijftien jaar meezeulen.

Dit gezegd zijnde zijn we het ermee eens dat best nog meer wordt geïnvesteerd in het veiligheidsbeleid. Het behoort tot de core business van een overheid. Onze overheden doen veel, misschien zelfs te veel. Waardoor ze de financiële middelen over te veel zaken moeten spreiden en uiteindelijk niets meer goed doen. Het wordt tijd om in dit land fundamentele keuzes te maken. 

Waar we het helemaal mee eens zijn, is dat de strijd tegen de fiscale fraude fors moet worden opgedreven. Het gevoel dat onze fiscaliteit onrechtvaardig is, is algemeen. Het gevoel dat de gewone man wel moet betalen en dat de mensen met grote vermogens steeds opnieuw de dans ontspringen, is algemeen. Dit moet stoppen. Dat kan enkel door de fraudeurs aan te pakken en zij die hen daarin helpen. We hebben het dan uiteraard over de bankiers  en de gespecialiseerde advocatenkantoren. De wet moet dit mogelijk maken.