Mad About Mountains: top in zicht

Print
Mad About Mountains: top in zicht

Foto: Raymond Lemmens

Een goed gevulde Muziekodroom Box zag hoe Mad About Mountains zaterdag ontspannen, maar ook met overtuiging hun derde langspeler ‘Radio Harlaz’ presenteerde. De groep rond Piet De Pessemier stapte met de afgelopen twee albums gestaag de heuvel op, maar met deze derde plaat wordt het tempo opgetrokken en is de top in zicht.

Hoe dat komt? Er zit meer ‘poeier’ in: de elektrische gitaren mogen meer van stal en daardoor krijgt de muziek meer body en dynamiek. Met Davy Jansen heeft De Pessemier ook een uitstekende gitarist aan zijn zij die dat mogelijk maakt: gewoon op elektrische gitaar, maar ook op lapsteel en banjo. Het publiek apprecieert dat en geeft – als bij een jazzoptreden – soms een tussentijds applaus als een solo weer een paar monden heeft doen openvallen, niet alleen dankzij technisch kunnen maar ook, en vooral door de juiste sound en feel. Dat doet ook de band plezier: je ziet ze naar elkaar lachen.

Net zoals er op de derde plaat een verhaal is, was dat ook live het geval. De hoes op de achtergrond, een hertenkop – stilaan hét symbool van de band – ergens op een amp, en ook: radioruis dat de nummers inleidde of met elkaar verbond. Dat laatste had nog meer gemogen, en de gitaren in de ‘hardere’ nummers’ had de geluidsman nét iets meer mogen laten snijden.

Soit: MAM bouwde de boel goed op: van elektrisch naar een mooi ingetogen tussenstuk en dan weer bergop met het snoer in de versterker. We noteerden met stip een sterk ‘Stronger’ in de finale, een opbouwend ‘The Wishing Well’ in de beginfase, en ‘I’ll Be Me’ dat prachtig in zijn plooi viel. En– niet te vergeten – altijd mooie samenzang.

Dat nonkel Neil bij MAM nooit ver uit de buurt is, blijft een feit. Maar liever een band die zich niet schaamt om zijn invloeden te tonen en met iets goeds afkomt, dan een groep die rommel maakt en die - om een of andere idiote commerciële reden - door iedereens strot moet worden geramd op Radio Bullshit.