Carl Huybrechts

The Voice, de zoveelste

Print
The Voice, de zoveelste

Foto: HBvL

Als u echt eens van ‘The Voice’ wil genieten, ik bedoel als u écht eens paf wil staan van de vocale kwaliteiten van vooralsnog onbekende artiesten, dan durf ik u vanavond TF1 of BBC 1 aan te raden. In Engeland zijn ze al aan de finale toe, in Frankrijk loopt het programma nog tot 7 mei. Er zitten mensen in de jury die in het buitenland al wel eens een plaatje verkocht hebben. Boy George bijvoorbeeld en Will.i.am van The Black Eyed Peas en Ricky Wilson van Kaiser Chiefs.

Mensen met wat internationale kilometers op de teller, en geestig bovendien. (Onder ons, toen Boy George in 2010 bij The Night Of The Proms was, zijn we een paar keer met hem gaan eten, en zonder make-up en rare hoed zag hij er uit als een duivenmelker uit Zonhoven). Ook de meeste kandidaten die in de U.K. de blind auditions overleven zijn top. Mensenlief, ze zingen de sterren van de hemel, het zijn sterren, jonge sterke persoonlijkheden met stemmen als klokken.

Zo’n hoge toppen scheert het bij ons allemaal niet. Ik werd vorige week door mijn verenigde kroost verplicht naar de eerste battles te kijken op VTM. Bij het vierde schrapende duet opperde ik dat het wel een karaokewedstrijd van de KVLV leek (de voormalige Boerinnenbond). Ik werd verzocht het pand te verlaten en een uurtje met de hond te gaan wandelen. In het donker. Een valabel alternatief wat mij betreft. Nochtans nemen de coaches Koen, Bent, Natalia en Bart voordurend uitdrukkingen in de mond als “fantastisch” en “super-emotioneel gezongen” of “superdoorleefd” en “een enorm wow-gevoel”.

Ik snap wel dat ze het scenario trouw moeten zweren en over elke deelnemer die deze fase van de competitie heeft bereikt de loftrompet behoren te steken. Maar de waarheid heeft haar rechten en ook een niet-geoefend oor merkt gauw dat het allemaal niet echt zo “wow” is. Geen jurylid waagt het echter gewoon te zeggen “verdienstelijk, meer niet” en al zeker niet “niet echt goed genoeg”.

Ook Bent Van Looy, nochtans een man van vestimentaire en intellectuele stand gaat daar ver in mee, al moet ik zeggen dat van alle nummers het duet ‘Don’t Give Up” van Peter Gabriel en Kate Bush, vertolkt door Janna en Jurgen uit zijn team het dichtst bij de veelgebruikte kwalificatie kippenvelmoment kwam. Maar ze stonden hoorbaar zo hoog op de toppen van hun vocale tenen, Jurgen en Janna, dat nog beter er niet meer in zit.

Wat me in dit soort programma’s ook wel eens opvalt is dat sommige coaches/juryleden het durven te hebben over de uitspraak van ‘het Engels’ van sommige kandidaten, terwijl ze zelf die taal nauwelijks beheersen. Erger nog, ze komen niet verder dan een zeer lokaal getinte variant van de eigen moedertaal, wanneer ze zich in het Nederlands proberen uit te drukken. Nietwaar Natalia en Sean?

Ach, wellicht zal ook deze zoveelste talentenjacht in Vlaanderen er weer op uitdraaien dat niemand ontdekt wordt die echt zo formidabel-geweldig-fantastisch is dat hem of haar een ‘grote carrière’ wacht, laat staan voldoende in zijn mars heeft om ook in het buitenland de aandacht te trekken. Dat hebben Koen Wauters en zeker ook Bent Van Looy wel gekund. They know what it takes. Ze moeten het alleen nog durven te zeggen.