Carl Huybrechts

Bloedernst en banaliteit

Print
Bloedernst en banaliteit

Foto: HBvL

Ons weekendmagazine HALLO heeft zijn eigen deadline, en die valt op woensdagochtend. Ik ken op dit moment - dinsdagnacht - nog geen namen van slachtoffers. Ik weet niet eens of er kinderen bij zijn, maar dat kan bijna niet anders, vrees ik.

De onze slapen al enkele uren. Voorlopig ongedeerd, het overkomt altijd iemand anders. De oudste (9) had vele vragen. Ik heb de neiging op vragen over dit onderwerp in dit soort omstandigheden nogal onverbloemd te antwoorden. Mijn vrouw zwakt dat dan af. Ze nuanceert en zalft. Zoals velen nuanceren en zalven. Ze legt me het zwijgen op, maar ik pik nog terug dat onze beschaving zichzelf doodnuanceert en richting afgrond zalft.

Op VRT geven Martine en Lieven lucht aan hun grenzeloze empathie, omgeven door een teneergeslagen panel. Internationaal terreurexpert Bart Peeters zit erbij. Zijn teksten zijn zoals het lied dat hij plots ten berde brengt, wak en wollig, niet beklijvend. De song gaat over God en Allah en liefde. Materiaal van een chiroproost. Uit de jaren zestig. Rudy Vranckx is er ook, maar die is al de hele dag op het scherm. Dus zappen we de buitenlandse zenders af.

Bij NPO (NOS) schuiven ze tussen de getuigenissen uit Brussel een korte reportage over een Spaanse cameraman die in 2004 op een van de metrotreinen in Madrid zat en zwaargewond van tussen het gescheurde metaal werd gehaald. Hij is nog niet helemaal hersteld. De beelden uit het station Maalbeek maken alles weer wakker bij hem. In ‘Nieuwsuur’ gaat men de discussie aan met een vooraanstaande moslim over het gebrek aan afkeurende signalen uit de West-Europese moslimwereld. Daar was men op de Vlaamse zenders nog niet aan toe.

CNN voert om middernacht (18.00 uur in NY, primetime) Jan Jambon wereldwijd live op, vanop het Beursplein. Obama verkondigt in Cuba dat de VS alles zal doen om “onze vriend en bondgenoot België” te helpen.” Op dat moment waren ‘What is Belgium?’ en ‘Where lies Brussels?’ trending op twitter in de States. Het doet me denken aan een interview met Mohammed Ali, eind jaren zeventig. Hij was hier voor een demonstratiekamp tegen Al Syben. Ik, journalistiek broekventje, vroeg hem onder meer: “How do you like Belgium?” Hij antwoordde zonder verpinken: “Well, it’s a nice city!” Daarmee wisten we het.

Hoe bloedernst en banaliteit elkaar afwisselen op tv. Maandagavond hadden wij elkaar thuis nog vragend aangekeken toen op Eén in het heilige late journaal een item werd gewijd aan de ontknoping van het veredelde scoutsspelletje ‘De Mol’. Ook op Radio 1 waren ze er de volgende ochtend over bezig toen de bommen ontploften. Nieuwsberichten over ‘De Mol’. Zeg nu zelf.

Tussen al de oorlogsverslaggeving door hoor ik af en toe wel eens ‘n zinsnede vallen die een verholen glimlachje triggert. Bij de arrestatie van Salah Abdeslam zagen we een Mechelse herder uit een politievoertuig springen. Het beest was helemaal opgetuigd. De commentaarstem sprak ernstig: “De hond draagt ook een camera op het hoofd, om beelden te maken.” Een camera om beelden te maken. Dat is volgens mij humor.