Carl Huybrechts

Blind Getrouwd

Print
Blind Getrouwd

Foto: HBvL

Elke week levert HALLO-recensent Carl Huybrechts snedige commentaren bij wat hij op tv ziet.

Er lopen op dit moment volgens bronnen die ik niet kan controleren in Vlaanderen 820.000 jonge mensen rond die in aanmerking komen voor een relatie, maar elke avond alleen voor zichzelf het licht uitdoen. Wereldwijd is de ellende wellicht niet te overzien en dus was drie jaar geleden het Deense televisieprogramma ‘Blinde Gift’ (‘Blind Getrouwd’) een hit op internationale televisiebeurzen. Het wordt inmiddels in meer dan twintig landen uitgezonden, ook bij ons, door VTM. Basisidee: zogenaamde experts zoeken uit duizenden vrijwillige singles enkele koppels bij elkaar die matchen. De stelletjes zien elkaar dan voor het eerst in het gemeentehuis ter gelegenheid van hun huwelijk. Daarna is het afwachten of het lukt. Het omgekeerde dus van verliefd-verloofd-getrouwd.

’t Is een hit, vooral bij vrouwen denk ik, mij boeit het niet echt. Typisch volgens mijn vrouw, want zij herkent de waarde van een interessant sociaal experiment wél. Ik vraag me vooral af wat de uitdaging is. Het risico is in elk geval nul komma nul, want alles wordt betaald: nieuw pak, feest, vervoer, huwelijksreis, cadeautjes, wie weet een gratis wip, en als het na vijf weken niet klikt wordt ook de scheiding kostenloos afgehandeld. Zoiets krijg je met een toevallige ontmoeting in het praatcafé of met een aardige collega niet geregeld.

Het eerste koppel dat zijn jawoord gaf, was nog redelijk in zijn nopjes. Jonas is een lange knappe vent die, mocht hij door de glazen gangen van Het Belang schrijden, door elke secretaresse wel even zou nagekeken worden, en Inge is een frisse verschijning die de ene ironische oneliner na de andere lanceert. Maar Nuria en Daisy wilden gewoon heel hard weglopen toen zij oog in oog kwamen te staan met hun aanstaande. Nuria vond Stijn “een seut, een stijve piet, allez bij manier van spreken”, maar toch zei ze ja toen de burgemeester over zijn tong struikelend vroeg: “Nuria Gilizintinova, aanvaardt gij Stijn Van Poucke tot uw echtgenoot?”

Daisy, die door de experten als hoogintelligent werd omschreven, lichtte ons in over een plastic babystoel die prominent aan haar eettafel staat. “Ja, die is voor mijn metekindje. Als ze komt, zet ik haar daarin.” Ook Daisy zei ja op het gemeentehuis, al is doctor in de wiskunde Geert klein van was en zag hij er niet chic maar lollig uit in zijn te krappe kostuumpje waarvan de revers te hoog opkropen. Daisy was wel opgetogen over haar eigen maagdelijk blanke outfit: “Moest ik een gat in de lucht kunnen springen, ik zat vanboven.” Over zulke uitspraken denk ik na.

Nuria was ook meer dan content over het vlekkeloze bruidskleed met sluier, ze barstte in tranen uit toen ze zichzelf in de grote spiegel zag staan. Een emotie die een man vreemd is, wenen bij zijn eigen beeltenis, behalve dan begrijpelijkerwijs Karl Vannieuwkerke. Is overigens het bekostigen van een huwelijkskleed behalve de meest romantische niet de meest onzinnige uitgave die een vrouw kan doen? ’t Is peperduur, je draagt het één keer, mannen hebben er echt geen oog voor, en als je het nog ’s wil aandoen geraak je er niet meer in.

Is er één relatie-expert in de wereld die het vonkje kan duiden dat mensen voor elkaar doet vallen? Ik denk het niet. Ze verkopen lucht. Voor veel geld en ten koste van gebroken harten. Dat mensen met een universitair diploma zich daartoe lenen, erreg.