Carl Huybrechts

© LD

Pink Ambition, Loze Ambitie

Elke week levert HALLO-recensent Carl Huybrechts snedige commentaren bij wat hij op tv ziet.

Carl Huybrechts

Wat is het tegenovergestelde van mindfulness? Dat moet ‘Pink Ambition’ zijn. In de hoofden van de jonge vrouwen die in dit realityprogramma van VIJF worden opgevoerd, waait een frisse wind. Eer we daar dieper op ingaan - voor zover mogelijk - wil ik graag eerst een gigantische misvatting aan de kaak stellen. Pink, roze, is níet de kleur van de meisjes. In een fotoalbum, dat wijlen mijn allerliefste moeder zorgvuldig heeft versierd en van teksten voorzien, kleeft een geboortekaartje van mezelf met een roze strikje, en twee bladzijden daarvoor een van mijn zus met een lichtblauw lintje. Een beetje geschiedkundig vorsingswerk zal het bevestigen: enkele decennia geleden was roze de kleur voor kerels. Roze suikerbonen voor de jongetjes, lichtblauwe voor de meisjes. Welke onverlaat heeft dat wanneer en waarom gewijzigd? Dat zou ik wel eens willen weten. Aan mijn gender wordt - zonder overleg met de belanghebbende - niet geraakt! Kan iemand van de UHasselt daar even wat aandacht aan besteden aub?

Onder het motto roze is in defileren in ‘Pink Ambition’ vier It-girls, meisjes voor wie handtassen kopen en dagelijks shoppen het hoogste streven vormen.

Freya is een ontwerpster met een roze Porsche, een voertuig dat op het eerste gezicht onder een boom heeft gestaan waarin een vlucht stadsduiven huist. Het is evenwel een kunstzinnige carrossier die de bolide heeft omgetoverd tot een pointillistische impressie van een hoop guano (deels ontbonden vogelexcrementen rijk aan fosfaten en stikstofhoudende stoffen).

Yentl is een meid uit de Kempen, een blogster die wanneer ze een shoppingmall betreedt gedreven wordt door de dwanggedachte: ‘Waar zijn de lipsticks?’ “Een echt lippenmeisje”, beschrijft ze zichzelf. Ze daagde ook op bij die fameuze reclamestunt waar volgens de commentaarstem “vijfentwintig van de meest invloedrijke bekende Vlamingen” elk een met reclame volgekleefd autootje van een bepaald merk te leen kregen. Op de foto met vijfentwintig schooiende nono’s. Yentl is een baken in de grote oceaan van must-haves, spullen zonder dewelke het leven geen zin heeft.

Ann-Katrien vaart dezelfde koers. Modeblogsters krijgen van bedrijven allerlei kledingstukken en modegadgets die ze dan duizenden keren delen met volgers via hun blog of Instagram en Snapchat. Ann-Katrien weet met haar geluk geen blijf: “Ik krijg zoveel… Allez, maar ik vraag daar geen geld voor!” Heb ik ook zelden gedaan, bij het ontvangen ener cadeau daarbovenop een som geld geëisd.

Jill, een door haar vermogende papa verwend nest, spant de kroon. “Ze noemen mij de Paris Hilton van Antwerpen. Dat vind ik geweldig. Haar stijl, haar kleren… Ze is ook zo slim, mensen denken soms dat ze dom is, maar ze is superslim!” Ik geloof Jill op haar woord. Jills mama, die haar begeleidt op de dagelijkse ontdekkingstochten langs Antwerpens mode-etalages, vermomt zich daarbij voortdurend als een oude sjamaan van de Navajo-stam: laarzen, een poncho met stukjes dierenhuid, pels en pluimen, en op het hoofd een hoedje zoals alleen sjamanen met een Nederlandse tongval dragen. Jill is nochtans streng: “Ik ben alles heel snel beu. Ik zou alle dagen kunnen winkelen, want als ik iets nieuws aanheb en de mensen hebben mij gezien, dan doe ik dat nooit meer aan.” Ground control to major Jill: kom even terug met de voetjes op de grond.

De mij toegemeten ruimte is beperkt, ik kom hier later op terug: de hondjes die de meisjes meezeulen, Fragieleke, Arthur en Juicy, handtassenmodellen. En bikinimeisje Axelle, die over zo’n prachtige derrière beschikt dat een goed gesprek vooral tijdverspilling zou zijn.