Limbolink

Astronaute gidst zichzelf terug naar het licht op ‘Petrichor’

Print
Wist u dat de geur die ontstaat als regen op een droge grond valt een naam heeft: petrichor. Dat is ook de titel van de eerste langspeler van Astronaute, oftewel Myrthe Luyten (25). Geen toeval: petrichor vat symbolisch samen hoe ze na een moeilijke periode haar tweede adem vond. Vanavond live, met friends, in Muziekodroom in Hasselt.

Even terugspoelen: in 2011 wordt Myrthe Luyten als Astronaute - toen nog in haar uppie op een akoestische gitaar - derde op Limbomania. In 2013 brengt ze gratis de digitale EP ‘Myriad’ uit. Toen zei ze al dat ze bezig was met haar eerste langspeler. Maar ergens onderweg besloot ze de nummers die ze had, te schrappen en om vanaf nul opnieuw te beginnen. “Ik zat vast”, vertelt ze. “Ik besefte op een bepaald moment: ik wil deze cd niet maken. Maar ik wist ook niet wat ik wél wilde.”

Die twijfel hing samen met een relatiebreuk. Op ‘Petrichor’ zit veel donker, maar ook licht.
“De volgorde op de plaat is bepaald op gevoel en sfeer, maar we hadden het ook chronologisch kunnen doen. Deze plaat is één verhaal over een periode die begint met twijfel , angst en onzekerheid, dan gevolgd wordt door woede en onbegrip, dan een waas en ten slotte het gevoel dat nu overheerst: dat ik me weer oké voel, dat ik weet wat ik wil. Dit album was een verwerkingsmechanisme. Muziek heeft bij mij altijd een therapeutische werking.”

Wat als er geen relatiebreuk was geweest? 
“Dan was het een andere plaat geworden. Ik hoef niet een maand in een donker hol te zitten of me helemaal klem te zuipen om songs te kunnen schrijven. Het klopt dat er donkere nummers op het album staan. Ik ben normaal gezien geen ‘schenenschopper’, maar op dit album moest ik dat toch even doen. Het nummer ‘Ruins in Blue’: dat is mijn mokerslag, dat is een dikke vette middenvinger, maar dan mooi verwoord.”

Lees het volledige interview in Het Belang van Limburg van donderdag 4 februari.