vanmechelen op woensdag

De geluiden van de dag

Print
De geluiden van de dag

Foto: HBvL

Een op de vijf jonge vrouwen is het afgelopen jaar slachtoffer geweest van partnergeweld, zo kregen we onlangs te horen. Zelfs een op tien zwangere vrouwen ervaart geweld door de partner.

Voor uw innerlijke criticus fluistert dat geweld van alle tijden en standen is, eerst dit: de cijfers vertellen dat partnergeweld toeneemt en ook door vrouwen. Een tik wordt een slag.

Een heleboel vragen werpt dat op. Hoe kan je iemand die je ooit doodgraag gezien hebt, geweld aandoen? Zijn relaties als kustlijnen? Langzaam eroderend onder het geweld van het leven tot de boel in elkaar stuikt? In de film 5x2 begeleidt Paolo Conte’s verslavende nummer Sparring Partner de gewelddadige collaps van een relatie. ‘Ho guardata in fondo al gioco tutto qui?’ Is liefhebben altijd vechten? Maar welke arena wordt er gekozen? En waarom?

We zijn zo trots op onze beschaving. Westers, geëmancipeerd, hoogopgeleid. Die is er - zo willen we graag denken- de afgelopen decennia gestaag op vooruit gegaan. Terwijl de rest van de wereld stil stond. Maar is dat zo? Zijn we er echt op vooruit gegaan? Het dagelijkse geweld dat we nog steeds op de werkvloer ervaren doet me daaraan twijfelen. Ondanks alle gendervriendelijke initiatieven wordt echte verdraagzaamheid niet geapprecieerd in de economische patser- en machocultuur. Vaak is het in stilte lijden voor iedereen die als anders ervaren wordt.

Er is wat loos. Ook drugsverslaving, verkeersgeweld en alcoholisme nemen toe. Net als het aantal mensen dat tijdens het kijken naar de zee samen met de kustlijn in het water dondert. Niet meer beseffend hoe gevaarlijk het aan de rand is, aangetrokken door de sirenen. Plots zijn ze er niet meer en worden hun hulpkreten gesmoord door het getier en gekolk van de golven. Afgedreven door de hectiek van het leven. Snel vergeten.

Wat is dat met ons? Wat is er gebeurd met ons kompas? Geluksfilosoof Gerbert Bakx vindt dat we ons ervan bewust moeten zijn dat we vaak niet spreken maar dat er in ons gesproken wordt. De mens als galmend bekken en schelle cimbaal. Liefdeloos, gevuld met de stemmen van anderen. Met Bakx durf ik vaststellen dat er in ons ook een conflict woedt dat steeds meer naar buiten ontsnapt. We hebben opnieuw een balans nodig. We verlangen naar de geluiden van de eerste dag. Naar eenvoud die we terug vinden in de natuur die we beetje bij beetje vernietigen. Zonder te beseffen dat we zelf natuur zijn.