BASKETBAL - Ref Jan Quintelier rijdt met zijn elektrische fiets naar de wedstrijden

“Zo kan je meteen alles loslaten”

Print
“Zo kan je meteen alles loslaten”

Jan Quintelier: “Ik vertrek altijd meteen na de wedstrijd.” Foto: Tom Palmaers

Sinds augustus dit jaar is het Limburgse scheidsrechterskorps een opvallendE figuur rijker. Zijn tongval verraadt al dat hij uit het Gentse afkomstig is, maar Jan Quintelier verbaast vooral door met zijn elektrische fiets naar elke wedstrijd te rijden die hij fluit.

Wat komt een Gentenaar in Limburg zoeken, vraagt u zich af. Zijn liefde voor zijn drie kinderen. Noodgedwongen zocht hij samen met zijn vriendin een huis met een grotere tuin waar Daan (8), Wout (5) en Miel (3) kunnen spelen. Ze vonden een u-vormig boerderijtje in Boechout.

“Mijn vriendin Liesbeth en ik staan allebei in het onderwijs”, zegt de leraar techniek in het Atheneum en wiskunde in de Sibbo, telkens in Tongeren. “Het is via haar dat ik in het basketbal ben gerold. Zij speelde basketbal, maar ik kende daar niets van. Er werd veel gefloten voor lichte duwtjes, terwijl ik vroeger nog judo heb gedaan.”

Na een scheidsrechterscursus staat Quintelier sinds september 2004 op het parket. “In augustus dit jaar heb ik mijn mutatie aangevraagd om in Limburg te fluiten”, zegt de van opleiding burgerlijk ingenieur.

1.800 euro

“Van Boechhout naar Oost-Vlaanderen was te moeilijk. Dan zou ik altijd met mijn elektrische fiets naar het station van Landen of Sint-Truiden moeten en daar de trein nemen. Dan zou ik vier tot vijf uur onderweg zijn.”

Elektrische fiets, de twee woorden zijn gevallen. Aangedreven met een motor achteraan - “dat is sportiever en duwt je echt vooruit” - rijdt hij met zijn elektrische fiets van 1.800 euro naar quasi elke wedstrijd.

“Dit jaar floot ik al meer dan twintig matchen. Zeker driekwart daarvan deed ik met de fiets”, vertelt de Gentenaar. “Vanuit Boechout maak ik de verplaatsingen naar Nieuwerkerken, Sint-Truiden en Tongeren altijd met de fiets. Beringen bijvoorbeeld is te ver, dat is 50 à 60 kilometer. Maar kijk, ik weet nog niet waar mijn collega-arbiters in Limburg wonen. Misschien kan ik afspreken om met de fiets naar hen te gaan en dan samen verder te rijden met de auto.”

Nooit alcohol

Met de gure winteravonden in het vooruitzicht lijkt het geen pretje. “Ik vertrek altijd meteen na de wedstrijd”, zegt de man die nooit alcohol drinkt. “Als het regent of koud is, denk ik soms wel: nu was het handig geweest als ik de auto had. Dan zet ik mijn mp3-speler op en vertrek.”

“Ik luister naar alles: dance, rock, metal… Het dient meer als achtergrond. Het grote voordeel is dat je na de match meteen alles kan loslaten op de fiets. Tegen dat je thuis bent, is alles weg.”

“Ik heb dan alles kunnen overdenken en analyseren: dat was goed, dat was niet goed. In mijn hoofd heb ik dan een lijstje met punten opgesteld in mijn hoofd waaraan ik wel of niet moet werken. Het is een soort verwerkingsproces.”

Met de klimaattop in Parijs deze week dringt de vraag zich op of Quintelier een groene ref is. “Niet speciaal, ik fiets gewoon graag. Gelukkig heb ik nog nooit iets aan de hand gehad. Of ik geen speciale kilometervergoeding krijg? Daar heb ik helemaal geen idee van.”