Ilse pipeleers

© HBvL

Ilse Pipeleers schrijft over strijd tegen borstkanker: "Blij en toch ontgoocheld"

Ilse Pipeleers (41) uit Diepenbeek schrijft wekelijks dagboek over haar strijd tegen borstkanker.

Ilse Pipeleers

Dolblij zou ik moeten zijn na mijn consultatie bij de senoloog, mijn borstenarts, maar ik ben ontgoocheld. Omdat het niet snel genoeg gaat. Dit jaar had ik de afbraak van mijn lichaam willen afronden. Maar in de bouwsector vlot het nooit zoals gepland. Ook niet in die van het menselijk lichaam blijkbaar.

Met de vernietigende kracht van een sloophamer heeft de chemo de tumor in mijn rechterborst vermorzeld. Die destructie stemt me blij. De volgende fase is de amputatie van mijn borsten. Allebei. Ook van mijn gezonde borst zal ik afscheid nemen. Deze drastische aanpak onderneem ik na de trieste verhalen van lotgenoten. Vrouwen die na een eerste genezing hervallen in een nieuwe strijd tegen de kanker in hun andere borst. Daarom pak ik het liever meteen grondig aan.

Mijn gevecht zal mij uiteindelijk belonen met nieuwe tieten. Mooie jonge borsten die niet gaan hangen. Ze zullen de zwaartekracht van de jaren doorstaan. Mijn lichaamsbouw ondersteunt de keuze voor siliconenborsten. Het vetweefsel op buik en billen volstaat zelfs niet voor petieterige A-cups.

Vijftien kilo aankomen voor de reconstructie van nieuwe borsten uit lichaamseigen weefsel zie ik echt niet zitten. Het heeft mij na twee zwangerschappen heel wat moeite gekost om mijn lichaam weer in vorm te krijgen. Sindsdien is mijn perfectionistische geest nooit meer gestopt met op- of aanmerkingen op mijn lichaam en mijn uiterlijk. Dat houdt de aandacht op dat vlak natuurlijk bijzonder scherp.

Lichaamseigen weefsel betekent ook meer snijwerk, meer kans op infecties, meer tijd nodig om te revalideren. En dat laatste laat zich ook niet rijmen met mijn karakter.

De sloop sleept naar mijn gevoel al te lang aan. Mijn bloedwaarden en mijn lichaam zijn blijkbaar pas tegen het jaareinde gerecupereerd van de chemo en klaar voor de volgende fase, de ontmanteling van mijn rechterborst en okselklieren. De artsen die dit werk vakkundig zullen uitvoeren, zijn met de feestdagen belet. Door die vertragingen wordt de destructieve ingreep jammer genoeg de eerste afspraak in mijn fonkelnieuwe agenda van 2016. De impact van een leven met een geamputeerde borst, wat toch een half jaar zal duren, kan ik nog niet inschatten. Het nieuwe jaar zet ik alleszins hard en heftig in. That’s for sure!

Ilse Pipeleers