vanmechelen op woensdag

Zwart, wit en grijs

Print
Zwart, wit en grijs

Foto: HBvL

De nieuwe en imposante verpleegkundeschool van de UCLL hogeschool aan het Ziekenhuis Oost-Limburg en het sterk gestegen aantal studenten verpleegkunde liegen er niet om: verpleegkunde zit bij studenten sterk in de lift. In tegenstelling tot bijvoorbeeld de opleidingen Journalistiek en Communicatiewetenschappen. Verbazen hoeft dat laatste zeker niet. De besparingen in de mediawereld in en buiten Vlaanderen belooft studenten Journalistiek en Communicatiewetenschappen al jaren geen garantie op degelijk werk, integendeel. Het zijn witte raven die op een redactie belanden. De mediasector zit in een crisis. Tegelijkertijd is er nog maar weinig geld voor onderzoeksjournalistiek. Jammer, want het is meer dan noodzakelijk in een razend snel groeiende maatschappij. Een stevig debat moet er zijn.

Maar er ontstaat ook een nieuwe groep mensen, een nieuwe sociale beweging zeg maar. Als een reactie op een al te rationele en individuele periode. Een beweging van de werkende groepsmens, ingebed in een groep die steunt, schraagt en nestwarmte geeft. Samenwerking, dienstbaarheid en verbondenheid lijken de nieuwe ordewoorden. Een community, de gemeenschap. En dus gaat de opleiding Verpleegkunde dichter aanschuren tegen het ziekenhuis. Dichter tegen kosmopolitische steden ook, waar nog steeds veel te weinig jongeren van allochtone afkomst de weg naar de witte sector vinden. Dichter tegen de student, een evolutie die ik toejuich op voorwaarde dat de diepmenselijke zorgwaarden niet besmet worden door de toenemende verzakelijking die ook in de zorgsector begint rond te dwalen.

Dat het aantal eerstejaarsstudenten stijgt, heeft natuurlijk ook te maken met de jobzekerheid die een studie Verpleegkunde belooft in een sterk vergrijzende samenleving. Ook de sterke stijging van de farmaciestudenten in het eerste jaar aan onze universiteiten onderstrepen die trend: meer zin in zorg en meer verlangen naar zekerheid.

Ik wil het zien als een wereld die aan het groeien is. Het zijn fases waar de omgeving ons leert wanneer we moeten samenkomen en samenwerken. Eigenlijk dient het om onszelf te redden zodat we, wanneer de tijd rijp is, alleen kunnen functioneren. Het is een perpetuum mobile, een immer durende beweging van aantrekken en afstoten. Een tegenstelling zoals zwart en wit, gestimuleerd door vergrijzing.