vanmechelen op woensdag

Op zoek

Print
Op zoek

Foto: HBvL

De hedendaagse mens is eerder zoekend dan vindend. Dat bewijst de dagelijkse stroom van vluchtelingen die trachten onderdak te vinden in onze beschermende ruimtes.

Wat we niet altijd beseffen is dat we onze persoonlijke ruimte al lang ingeruild hebben voor een open virtuele wereld. Een maatschappelijke ommekeer die er voor gezorgd heeft dat onze gedachten verder reiken dan de grenzen. We zien sociale media als een vooruitgang tot we merken dat de informatie die we versturen, bijvoorbeeld over onze vrijheid, terecht komt bij mensen die in minder gunstige omstandigheden leven. Dan zijn we verwonderd, zelfs bang. Nochtans bijna logisch dat deze mensen de moed vinden om hun complex leefgebied achter te laten en op pad te gaan naar het beloofde land. Een nieuwe exodus. Maar eigenlijk is dit niets nieuws.

Thomas Friedman stelde vorige jaar nog in een sublieme lezing dat we allen een beetje migrant zouden moeten worden. Ik denk dat hij gelijk heeft. Het zijn de wetten van de natuur. Een onveilige omgeving of schaarste van natuurlijke bronnen, zetten mens en dier in beweging om te overleven.

Dagen heb ik doorgebracht in de Serengeti, Massa Mara en andere Afrikaanse natuurparken, genietend van het beeld van de duizenden gnoes en zebra’s die hun gps volgen om aan water en vers grasland te komen. Een prachtig schouwspel, gestoeld op een symbiose tussen gras, dier, water en zon. Deze beweging is een spontaan gevolg van de verandering van de natuur. Een verschijnsel dat wij, de hedendaagse mens niet meer kennen. Maar deze wetten zouden morgen ook terug voor ons kunnen gelden.
De nabije toekomst lijkt er een van stormen. De gemiddelde temperatuur stijgt met 3 of 4 graden. Smelt de Siberische toendra, dan belandt er een enorme hoeveelheid methaan in de atmosfeer. Verdwijnt het Amazonewoud, dan gebeurt hetzelfde met koolstofdioxide. De tsunami die zo’n natuurramp teweegbrengt, zal op alle kusten inslaan. 

Tijdens het congres dat ik recent in Cuba organiseerde, stelde filosoof Bart Raymaekers het volgende: De nieuwe ethiek gaat niet alleen meer over “wat is kwaad” en “wat is goed”, maar eerder over hoe we in deze globale wereld de beperkte resources zoals voedsel, energie en water, kunnen verdelen. En hoe we een manier kunnen vinden om samen te leven, in een globale wereld, met de verschillende predisposities die we meedragen; onze waarden, onze religie, onze overtuigingen.

Een antwoord hiervoor zou in een diverse samenleving kunnen liggen. En in verbeelding en creativiteit. Als we tenminste het ingrediënt liefde niet vergeten. Sterker dan tijd en ruimte, is het dat wat ons allemaal verbindt in verleden, heden en toekomst.