Ilse pipeleers

Ilse Pipeleers schrijft dagboek over strijd tegen borstkanker: noodzakelijk kwaad...

Print
Ilse Pipeleers schrijft dagboek over strijd tegen borstkanker: noodzakelijk kwaad...

Foto: HBvL

Zondagochtend, negen uur, hier zit ik weer met een kop koffie en mijn laptop. Nadenkend over de afgelopen week. Weer zeven dagen die van de kalender verdwenen zijn.

Dat je de dagen moet nemen zoals ze komen is afgelopen week wel heel erg duidelijk geworden. Zondag waren David en ik te gast in Sint-Truiden. Een verwendiner, aangeboden door Luc Withofs, voor de vechters van Levensloop. We werden er hartelijk ontvangen en hebben heerlijk gegeten. Er hing een gemoedelijke sfeer. Lotgenoten en familieleden deelden hun verhalen, hun lief en leed. Een bijzondere namiddag, ik was dan ook vereerd om deel te mogen nemen.

Boordevol energie zijn we maandag aan onze week begonnen. De eerste week in onze coffeebar. Het was een heerlijk drukke dag, overal blije gezichten, mensen genietend van een kop koffie, een broodje. Fantastisch toch, om gewoon je ding te kunnen doen.

Maar zoals het spreekwoord zegt, mooie liedjes duren nooit lang. Dinsdag stond er voor mij chemo op het programma. Met een dubbel gevoel reed ik naar het ZOL. Weer een stap verder in de behandeling, maar je hebt geen idee hoe je de komende dagen zal doorbrengen. ‘Expect the best, but be prepared for the worst’. De rit naar Genk leek langer te duren dan anders. Overal in de straten waren mensen druk in de weer, het gewone leven ging zijn gang. Ik vroeg me af waarom het voor mij niet ‘gewoon’ kan zijn. Maar al snel liet ik die gedachte schieten, want op die vraag zal nooit een passend antwoord komen.

Aangekomen in het ZOL, liep ik het dagziekenhuis binnen. Na het bloed prikken had ik een afspraak bij de oncoloog. Het gesprek liep niet anders dan gewoonlijk. Pluspunt van die dag: ik heb kennis gemaakt met een toffe, vlotte madam, 44 jaar en lotgenote. We hadden een leuk gesprek en wisselden ervaringen uit. Na de chemo ben ik toch nog even langsgegaan in de coffeebar om te kijken hoe alles verliep. Het voelde goed om even binnen te springen, maar het werd al snel duidelijk dat ik naar huis moest. De volgende twee dagen heb ik dan thuis doorgebracht, ziek, misselijk en moe.

Vrijdag weer aan de slag, het was een helse dag. Mijn geest wilde zo graag, maar het lichaam werkte tegen. De tegenstelling met vorige week kon niet groter zijn. Mijn god wat haat ik die chemo. Een noodzakelijk kwaad om je te genezen, maar het maakt je zieker dan je ooit geweest bent. Toch gaan ook die dagen weer voorbij. En dan gaat het stilaan elke dag weer een beetje beter.

Ilse Pipeleers (41) uit Diepenbeek schrijft wekelijks een dagboek over haar strijd tegen borstkanker.