Win-win migratie

duchâtelet op vrijdag

Win-win migratie

Bij het begin van de laatste oorlog vluchtte mijn moeder met een kinderkoets en mijn twee oudere broers en zus - zelf was ik er toen nog niet. Ver geraakte ze niet maar ze werd onderweg wel vriendelijk behandeld. Is het niet normaal dat we oorlogsvluchtelingen helpen? Dat velen onder hen hier zullen blijven is niet erg, integendeel, we hebben migranten nodig. Anders zitten we straks met minder mensen en vooral ouderen. Zelf krijgen we namelijk niet genoeg kinderen, wat niet goed is voor onze maatschappij. Bovendien zou er een vastgoedcrisis ontstaan, omdat niet alle huizen verkocht of verhuurd geraken. Slecht voor de eigenaars en slecht voor de bouwsector.

Door de sociale bescherming van onze bevolking wekt migratie nu meer weerstand op dan bij de grote migraties in de 19de eeuw, toen de sociale zekerheid nog niet bestond. Dat komt omdat onze sociale zekerheid gefinancierd wordt door bijdragen op werk, terwijl de migranten bij hun aankomst geen werk hebben en er in ons land al een half miljoen werklozen zijn. Wie werkt is een goede, want die draagt bij. Wie niet werkt behoort tot een andere ‘kaste’.

Dat veel mensen in hun job weinig of niet werken, of zinloos werk verrichten, maakt in dit hokjesdenken niets uit. De vraag die je nu overal hoort, is hoe we bij een toevloed van migranten onze sociale zekerheid kunnen blijven financieren.

De oplossing is eenvoudig: de sociale zekerheid niet meer financieren door bijdragen op werk maar door hogere belastingen op de verkoop van milieuvervuilende producten en op dingen die met robots worden gemaakt. Dan is de hele discussie over wie al dan niet bijgedragen heeft tot onze sociale zekerheid niet meer nodig. In de praktijk moet de belasting op brutolonen tot 1.500 euro per maand dus helemaal afgeschaft worden, zodat wit werk even goedkoop wordt als zwart werk. De uitkeringen moeten dan ook onafhankelijk zijn van het al dan niet werken. Nu heb je al allerlei statuten om mensen aan het werk te krijgen die niet aan een gewone job geraken. Want niemand wil die volle pot aan loonkosten voor hen ophoesten.

PWA en artikel 60 zijn systemen waarbij werkwilligen hun uitkering niet verliezen. Hun werk kan veel goedkoper (voor amper vier euro per uur) verkocht worden dan dat van anderen, en als de prijs van werk laag is, dan stijgt de vraag.

Stel u dat nu eens voor: een soort PWA-statuut voor iedereen maar dan zonder papierwinkel. Dan is er toch plots véél meer werk? Voor migranten maar ook voor onze eigen mensen. Honderdduizenden werklozen zouden werk vinden. Er ontstaat dan immers veel vraag naar diensten die nu voor de meeste mensen te duur zijn: klusjes in huis en tuin, bijlessen, zorg, horeca,… De enige hindernis om dit te realiseren zit in ons hoofd: de vastgeroeste idee dat bijdragen op werk onze sociale zekerheid moeten financieren.