De Mysteries van de Holsteen, een relaas van sagen en verhalen over Zonhoven

Print

Halveweg

Zonhoven - 144. Zonhoven aan de vooravond van de 20e eeuw (3)

Als er ooit een begrip vaker aangehaald wordt dan “Wat vliegt de tijd!”, moet je het mij beslist laten weten, want dan ben ik niet meer à jour. Van grootvader Tunke Stes, die bijna honderd werd, heb ik dit gezegde nooit gehoord en hij heeft er nochtans voldoende tijd voor gekregen, niet? De natuur is helemaal omgezwaaid: van bloedheet naar pittig koud. Twintig graden verschil. Stilaan neigen de lange stelen van de cannassen, een na een, naar de grond als voorvoelen zij dat hun kleurrijk zomerleventje dra zal voorbij zijn. Bijna dankbaar om de vochtige dauwgrond, waar ze gaan rusten, heel even nog. Ik voel de stilte van de naderende herfst, maar verlang nog naar de voorbije warmte. Net als de duizenden onvrijwillige vluchtelingen, zoek ik naar wat warmte, levenswarmte. Is er geen zon, laat het dan de warmte van een vriend zijn, die meeleeft in deze vervloekte ballingschap. De waarheid van de liefde!, schrijft de schrijver, en alle andere waarheid is onverdraaglijk. Want de waarheid kent zijn eigen schaduw in het licht van het verleden; enkel de liefde, de Liefde blijft over, de waarheid van de liefde. In het licht van het verleden leven de herinneringen en de blijdschap van de jeugd, waarna ontgoochelingen en teloorgang het treurdoek van het leven besmeurden, of toch, opsmukten?
Maar wat is waarheid? De glans van haar medeleven in haar ogen, het totaal nutteloze gebaar van hulp, het monkelen van haar mond, haar warme lippen? De liefde verkoos als partner de waarheid omdat de waarheid de oogopslag doet glinsteren, doet opleven en oplicht. Pilatus stond reeds voor dit probleem en vroeg de koning der Joden, Jezus van Nazareth naar een antwoord op zijn vraag: wat is waarheid, zonder een antwoord te bekomen. Soms heeft een leugen de schijn van waarheid, in zoverre dat de waarheid zelf de schijn van leugen krijgt, schreef ooit een Engels dichter.
Tunke Stes bemoeide zich op dat vlak niet zozeer met het zoeken naar omstandige oplossingen, maar leefde van dag tot dag het ritme en de heerlijkheid van het dagdagelijkse leven. “Ménke, zei hij eens, menke, lustert! Leg het niet te fel uit want daar wordt zelfs de waarheid moe van!” En gelijk had hij, die felle bijna honderdjarige man uit één stuk! Ik proestte het uit om het evidente van het gezegde, het gezonde boerenverstand. Toen ben ik nooit zo blij geweest, hem te hebben mogen ontmoeten in mijn leven.
(wordt vervolgd


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio