Ieder jaar een nieuw begin

Print
Ieder jaar een nieuw begin

Foto: LD

Ruim 1,1 miljoen leerlingen trekken vanaf vandaag voor het eerst, dan wel opnieuw naar school. Om iets preciezer te zijn, het gaat om zo’n 270.000 kleuters, 440.000 leerlingen en 440.000 scholieren, om 3.600 scholen en ongeveer 150.000 kleuterleiders, onderwijzers en leraars. En in vergelijking met voorgaan schooljaar zijn er - op het M-decreet na - weinig veranderingen. Dat M-decreet bepaalt dat kinderen met een beperking best naar het gewoon onderwijs gaan en daar extra ondersteund worden. Buitengewoon onderwijs is de tweede optie en enkel met een duidelijk verslag van de CLB’s, de centra voor leerlingenbegeleiding.

We mogen hopen dat het een aangenaam schooljaar wordt, het meest van al voor onze leerkrachten. Zij staan voor de grootste uitdaging. Van hen wordt immers niet langer verwacht dat ze enkel onderwijzen, dat ze les geven. Ze moeten ook steeds meer taken van de ouders overnemen. We hebben het dan niet over kinderopvang, wel over begeleiden en opvoeden.

We weten ook wel dat ouders onder druk staan. Ze moeten met twee buitenshuis werken om op een menswaardige manier financieel rond te komen. De druk op het werk wordt alsmaar groter. Ze willen ook graag een eigen leven. Grootouders werken vaak zelf nog of willen genieten van hun pensioen, waardoor men minder gemakkelijk op hen kan terugvallen. Kortom, er schiet weinig tijd over. Met als finaal resultaat dat men steeds meer van onze leerkrachten verwacht. Maatschappelijk vertaalt zich dat in de vele vragen tot aanpassing van de eindtermen.

Veel ouders weten hun inspanningen te appreciëren. Te veel ouders doen dat niet. Of gaan zelfs in de contramine wanneer een leraar corrigerend optreedt. Eigen kind, schoon kind. Alsof dit alles niet volstaat, worden leerkrachten ook regelmatig aan hun lot overgelaten door hun directie. Omdat die meer aandacht heeft voor de leerlingenaantallen en het daaraan verbonden financiële plaatje dan aan het pedagogisch project van de school. Schooldirecteurs zijn meer en maar managers. De schaalvergroting werkt dat in de hand. Of dit de beste evolutie is, moet nog bewezen worden.

Ouders willen het beste voor hun kinderen. Ze mogen veeleisend zijn ten overstaan van iedereen die hun kinderen begeleidt, uiteindelijk blijven ze zelf de eerste verantwoordelijken. Willen of kunnen ze dat niet, dan is het minste wat men van hen kan verwachten dat ze een minimum aan respect opbrengen voor de leerkrachten. Dat ze luisteren naar hun goede raad, dat ze hun beslissingen en die van de klassenraad aanvaarden. Tenminste als ze echt het beste willen voor hun kind.