© HBVL

De Aquino's: De Soprano's aan de Maas

Iedereen in Maasmechelen weet wie de Aquino’s zijn, maar veel details kan niemand geven. “Je ziet ze eigenlijk nergens”, zegt een Maasmechelaar die zelf wel overal komt. Maar wie zijn de Aquino’s eigenlijk? De vergelijking met de wereldberoemde tv-familie Soprano is natuurlijk snel gemaakt.

NV/LC/FiVr

Oké, het zijn geëmigreerde Italianen die blijkbaar een paar Zuid-Italiaanse gebruiken meegenomen hebben: je vertrouwt alleen je familie - volgens het federale parket zijn Nico Beckx en de Aquino’s zelfs neven, maar dat gelooft niemand in Maasmechelen - en je zorgt goed voor vrouw en kinderen. Verder eten ze graag in de betere Italiaanse restaurants, drinken ze graag de beste wijnen en champagnes en zijn hun vrouwen knap.

Het parket beweert dat de vrouwen van Silvio, Raf, Mario Aquino en van Nico Beckx goed wisten waar hun mannen mee bezig waren. Onderling zou er zelfs wat jaloezie zijn omdat de ene wat beter geïnformeerd was dan de andere. Ze konden in elk geval goed leven dankzij de familiezaak. Tussen de inbeslaggenomen goederen duikt dan ook genoeg Louis Vuitton op.

De Aquino’s en hun entourage zijn allemaal vrij maar ze mogen van het gerecht niet in elkaars buurt komen. Praktisch moeilijk te organiseren want ze wonen allemaal in zo’n straal van 5 kilometer van elkaar en ze zijn met zeer veel. In Maasmechelen zijn ze dan ook al vaker samen gesignaleerd, al zitten ze dan wel achterin de restaurants. Afgelopen weekend hebben ze zelfs, zo beweren voorbijgangers, een feest gegeven voor de familie.

Padre Pio

Lucio is de enige Aquino die al eerder in de pers is opgedoken. Luk Alloo heeft hem zelfs in Leuven Centraal bezocht voor zijn VTM-programma. De inrichting van die cel leek wel helemaal door een filmscenarist met veel gevoel voor clichés bedacht: een fijnproeversvoorraad aan kruiden en de onvermijdelijke fles olijfolie. Aan de muren een kruisbeeld, een wereldkaart, een tekening van padre Pio en van een wenende madonna. “Beter dan pornofoto’s, want dat ziet er niet uit,” zegt Lucio. Familiefoto’s toonde hij ook: van zijn moeder en van zijn vrouw. Ma en pa Aquino komen uit Calabrië, een van de armste Italiaanse streken. Een plek waar de maffia ‘ndrangheta heet en waar de maffiosi zich verschuilen in de bergen van Aspromonte, tegenwoordig ook een nationaal park. De Aquino’s waren dan al erg internationaal bezig, het ziet er niet naar uit dat ze een zakelijke link hadden met Italië.

Lucio is in dit proces ook maar zijdelings betrokken, Zijn vrouw is in elk geval een voorbeeld van ‘stand by your man’. Zes jaar lang is ze elke ochtend vanuit Maasmechelen naar Leuven-Centraal gereden om haar man te bezoeken die vastzat voor drugssmokkel, ontvoering en foltering. In het weekend nam ze de kinderen mee.

Lucio is intussen vrij. Tegen Alloo zei hij dat hij niet van plan was om te hervallen. “Ik ben ouder en wijzer. Ik ben klaar met wat ik vroeger heb uitgespookt. Ik wil dit mijn vrouw en kinderen niet opnieuw aandoen.” Hij was ook duidelijk over de manier waarop hij in de cel was beland: verraad.

Verraad

Net die kans op verraad maakt dat eigenlijk weinig mensen hen goed kennen. Iedereen in Maasmechelen beseft al jaren dat ze louche zaakjes deden, maar wat precies, wilde ook niemand graag weten.

Lucio heeft in een interview gegeven aan een krant van de Persgroep. Daarin zei hij dat hij de eerste van de familie was die zich inliet met criminele zaken: een overval in Maastricht, op zijn 18de. Maar of zijn twee jaar oudere broer Raf nu ‘de peetvader’ is van de familie, is onduidelijk. De speurders gaan er in dit dossier in elk geval van uit dat Rafke ‘the godfather’ is. Rafke doet niks, maar krijgt toch zijn centen.

Het kranteninterview van Lucio is niet in de smaak gevallen van de rest van de familie, ook al zegt hij niets wat de speurders niet al lang wisten. “We worden altijd verdacht, maar zelden veroordeeld”, voegt hij er duidelijkheidshalve aan toe. De kans dat de Aquino’s er met vrij lichte straffen vanaf komen, is trouwens niet echt klein. Ze hebben allemaal topadvocaten in dienst.

Facebook

Vanuit Maasmechelen krijgen ze ook genoeg steun, zo lezen we op de Facebookpagina van de krant. “We komen er sterker uit”, schrijft iemand die in een Italiaans restaurant in Maastricht werkt. Haar reactie krijgt al een twintigtal likes. Een andere Italo-Maasmechelse cafébaas - die eerder dit jaar vastzat omdat hij cannabis kweekte - wenst de Aquino’s ook onomwonden ‘succes’ toe. Al is er ook iemand met de familienaam Aquino die vreest voor alle stereotype opmerkingen die hij deze week weer over zich heen krijgt. Een medewerkster van Familiehulp sust dan weer dat ‘alles goed komt’.

Uit de gesprekken die zijn afgeluisterd, leidt het parket nochtans af dat de Aquino’s geen lieve jongens zijn. Drugs in- en uitvoeren is een zeer ingewikkelde business, waar ze met van alles rekening moeten houden, zeker als de drugs wel ergens in een loods liggen, maar ze er blijkbaar om allerlei redenen niet bijgeraken. In zo’n gevallen komen ze keihard uit de hoek. Die afgeluisterde gespreken lezen als een echt maffia-verhaal. Silvio is trouwens ’s nachts nog bezig om aan de lading drugs te geraken, terwijl hij ’s morgens gewoon in Hasselt voor de rechter verschijnt, wegens een nog andere zaak. Na de zitting, gaat hij gewoon weer aan het werk.

Kletskoppen

“De Aquino’s lijken allemaal op elkaar. Wie nu wie is? Ik zou het niet weten”, zegt een dame die hen heeft zien opgroeien. “Ze hebben allemaal een kletskop, ze zijn nogal goed gekleed en hun vrouwen zijn mooi. Vriendelijk zijn ze ook en als ik op een terras zit, dan durven ze me al eens trakteren.”

Een man vertelt ons ook al dat ze al van ver zwaaien als ze hem zien. “Ze zijn nog altijd dankbaar om iets wat we 30 jaar geleden voor hen hebben gedaan. Een van de Aquino’s zat toen bij de broeders Alexianen in Tienen, om af te kicken van drank of drugs. De broeders vroegen of we hem aan werk konden helpen in het jeugdhuis. Dat hebben we gedaan.”

Op school waren de Aquino’s geen uitblinkers, eentje had zelfs problemen met rekenen, zo herinnert iemand zich. Maar dat tellen hebben ze intussen wel geleerd, zo klinkt het. Hun ouders waren in de Italiaanse gemeenschap alvast gekend als arm. Ze zijn ook pas begin jaren ’70 naar België geëmigreerd, terwijl de grote groep Italianen al in de jaren ’50 naar België is getrokken. Buren beschrijven hen ook als ‘heel lieve mensen’. Al zijn er ook Aquino’s die beweren dat ze geregeld een pak slaag kregen van hun vader.

Inwoonster Maasmechelen

Naar de begrafenis van vader Francesco zijn de Aquino’s niet geweest, omdat ze geen afscheid wilden nemen met veel politie erbij, zo vertrouwt iemand uit hun entourage ons toe. Moeder Emma was op het moment dat de Aquino’s allemaal tegelijk in de gevangenis vlogen, haar geheugen voor een stuk kwijt. Ze vroeg waar haar jongens bleven, maar het nieuws over wat er precies gaande was, is niet tot haar doorgedrongen. Ze is eerder dit jaar ook overleden.

Rebelse jongens

In Maasmechelen hebben/hadden de Aquino’s de reputatie van stoere, rebelse jongens. “Al hielden ze zich de laatste 10 jaar toch rustig. Vroeger reden ze met van die half afgewerkte jeeps door de wijk en straalden ze ‘wie doet me wat’-sfeertje uit. Maar dat is gedaan: ze zijn duidelijk ouder en wijzer”, vertelt iemand uit hun wijk. “Ze willen niet meer opvallen.”

“Ze hebben lang met Duitse nummerplaten rondgereden”, weet dan weer een andere Maasmechelaar. “Waarom, hebben we nooit goed begrepen. Maar dat ze iets te verbergen hadden, wist iedereen in Maasmechelen. Daarna zijn ze overgestapt op auto’s van Coox.”

Dat waren dan geen Ferrari’s of Bentley’s zoals hun boekhouder Vezio Di Passio, maar wel Audi’s Q5 of A7. Mario stelde zich zelfs content met een Volkswagen Polo. Hij moest het officieel ook rooien met een invaliditeitsuitkering, een dure auto zou maar al te veel opvallen.

Een van de plekken waar de Aquino’s met elkaar overlegden, was volgens het parket het ziekenhuis van Lanaken. En daarin lijken ze dan weer wel eventjes op de Soprano’s die hun zaakjes op een bepaald moment ook regelden tijdens familiebezoekjes in een rusthuis. Mario revalideerde er van een hersenbloeding en de familie kon er - zo dachten ze - ongestoord met elkaar praten.

Ook Raf heeft een invaliditeitsuitkering, hij heeft namelijk een hartafwijking. Silvio heeft dan weer wel een officieel inkomen uit arbeid: hij heeft een koerierbedrijf, zijn vrouw werkte tot vorig jaar als bediende bij boekhouder Di Passio. Di Passio is trouwens de enige die nog vastzit, maar dan wel voor een andere zaak. Hij was ook boekhouder van de pizzeria uit Bolderberg waarvan de baas ook een drugstrafikant bleek.