Schuld en vergiffenis

Print
Schuld en vergiffenis

Foto: HBvL

Ja, de Grieken hebben jaren boven hun stand geleefd. Ze hebben het geld over de balk gegooid en hun overheidsadministratie draait voor geen meter. Bovendien betalen hun oligarchen en reders geen belastingen en is het grote kapitaal al maanden geleden het land ontvlucht. Natuurlijk was Griekenland in 2001 niet klaar om toe te treden tot de muntunie. Dit is echter praat voor de vaak want het ontslaat ons, de rest van de eurozone en de Europese Unie, niet van de plicht om de Grieken een helpende hand toe te steken. Bij de hervorming van het overheidsapparaat, bij de heropbouw van de zieltogende economie, bij het lenigen van het leed van de gewone Griek die dit niet verdiend heeft.

Natuurlijk zullen premier Alexis Tsipras en de flamboyante minister van Financiën Yanis Varoufakis tactische blunders begaan hebben tijdens hun overleg met de Europese broodheren. Tegenover de brutaliteit van deze onervaren politici staat echter de ‘gelijkhebberige’ arrogantie van de tegenpartij die weigert de Grieken een echt perspectief te bieden, die geen licht aan het einde van de tunnel kan presenteren. Naast een Plan A of een Plan B is dus een Plan C nodig - een plan dat de Griekse economie weer zuurstof geeft. En dat is ook in ons eigen belang.

We vallen in herhaling als we zeggen dat Europa op zijn zuidflank geen falende staat kan verdragen. Als de komende maanden het ‘worst case scenario’ werkelijkheid wordt, dan ziet het er meer dan beroerd uit voor de euro, een munt die bedoeld was voor de eeuwigheid, die een opstapje moest betekenen om de welvaart en het welzijn van de Europese burgers te garanderen. Een Grexit geeft de markten het signaal dat die euro maar een tijdelijk samenwerkingsverband is, dat nog meer landen voor de bijl kunnen gaan.

Als we de eurocraten moeten geloven, dan kunnen de Grieken enkel uit het dal raken als ze verderen dieper snijden - tot op het bot als het moet. Vooral de Belgische minister van Financiën Johan Van Overtveldt (N-VA) laat in dit verband veel te vaak de kans voorbijgaan om zijn mond te houden. Zaterdag nog, bij het begin van het overleg over de eurocrisis, las hij de Grieken de les: een mantra die hij de voorbije weken al te vaak herhaald heeft.

In de Griekse schuldencrisis wordt al te vaak aan die schulden een morele dimensie toegevoegd, iets wat verwerpelijk is. We kunnen daar zonder problemen nog een morele dimensie aan toevoegen. In de christelijk-humanistische traditie van het Avondland bestaat naast schuld ookvergiffenis - en die waarde lijkt op dit moment in Europa helemaal zoek.